Каде ни се идеите за иднината?

Утре, на 15ти септември е „Ден на слободен софтвер“, па затоа, 2с.мк ќе организира настани во текот на целиот ден за да ја одбележи пригодата. За таа цел, ќе се делат дискови со слободен софтвер а заедницата на корисници се стави на располагање и ќе им овозможи на посетителите краток вовед во интересната страна од живеењето со слободниот софтвер.

Значи, во текот на денот, 2с.мк ќе го презентира слободниот софтвер од 11 до 18 часот во Магор и културниот центар Точка. Навечер, 20ч во Мала Станица ќе се проектира Good Copy Bad Copy – интересен филм за копирањето и табуата околу тоа. Можете да видите повеќе за тоа тука.

П.С Баш ми е жал што луѓето во Метаморфозис, во својата мисија да го промовираат слободниот софтвер или интернет животот во Македонија, не го следат Кајмак.от и блогосферата која пишува за технологијата и слободниот софтвер, за да знаат дека и во Македонија ќе има настани посветени на „Денот на слободниот софтвер“.

Случајно, додека читав на Вест за сторијата, ја забележав Gnome десктоп околината на екранот на компјутерот, а по кратка консултација, моите сомнежи беа потврдени – Убунту чучи на компјутерите. Еве и слика…

Убаво што во Владата сфатиле дека информатичкиот развој оди рака под рака со слободниот софтвер.

После 18 месеци јавна дебата, за време на која имаше големи спротивставувања произлезе финалната верзија, која Фондацијата Слободен Софтвер се надева дека бргу ќе биде присвоена од развивачите на слободен софтвер и заедницата.

Контроверзата која ја проследува оваа трета верзија е отвореното соочување на ФСС со производителите кои користат слободен софтвер во направи кои ја ограничуваат слободата на корисниците – како на пример ТиВо-то. На едната страна стоеше ФСС која во своите предлог нацрти на лиценцата ја ограничуваше употребата на слободен софтвер за такви цели. Наспроти овој, во етиката заснован став, стојат прагматичните страни во светот на слободниот софтвер, меѓу кои и Линус Торвалдс, кој неретко аргументираше како не постојат ниту правни ниту етички проблеми со користењето на слободен софтвер на таков начин и дека проблемите се некаде на друго место.

Како и да е, духовите полека стивнуваат. Ќе видиме како новите клаузули на верзија 3 ќе влијаат во успехот кој слободниот софтвер го имаше во комерцијалниот свет?

За почеток, честитки до организаторите од Центарот за нови медиуми кои, од тоа што јас го знам, за прв пат организираат настан од овој тип. Сметам дека е добро собири од ваков тип и почесто да се случуваат. Јас не сум многу запознаен со луѓето позади блоговите, и морам да признаам дека многу малку од луѓето ги познавав.

Како што беше планирано, настанот беше поделен во три сесии…

На првата сесија Георги Глиша Станоевски и Јован Чомбе Костовски ја презентираа технолошката позадина на некои web2.0 алатки, меѓу другите и Кајмак.от кој самиот Глиша го има направено и го администрира. Блогерите не беа премногу заинтересирани за техничката позадина на средината каде егзистираат нивните блогови. И покрај развиената дискусија за Кајмак.от и некои други онлајн 2.0 сервиси за кои се разговараше, мислам дека изостана интерес за една важна точка, за која Глиша проба да почне разговор – независни блог апликации. Според мене, напредните блогери се повеќе ќе ги чувствуваат ограничувањата на бесплатните блог сервиси, па потребно е повеќе да се интересираат за онлајн апликации за блогирање, кои би можеле да ги постават на сопствени веб простори. Но, веројатно тоа ќе треба да биде дебата на некоја понатамошна конференција/работилница или сл.

Втората сесија ја водеа Анастас Вангели и Ивица Антески а беше насловена како: Блогови и медиуми. Анастас зборуваше за меѓусебното влијание помеѓу блоговите и традиционалните медиуми; обидите на блоговите да навлезат во известување според терковите на традиционалните медиуми; модалитетите на употреба на блогот од страна на традиционалните медиуми; некои попатни замки. Неговото излагање беше кратко, но информативни – барем за мене. Ивица пак проба да ја најде разликата помеѓу самото новинарство и блогот. Тука дискусијата дефинитивно се разводни. Како прво, некои од неговите категоризации беа некохерентни, како на пример ставањето на новинарските жанрови наспроти најчестиот формат на блогирање. Но, тоа е помалку важно – тоа што мене тука ми остави впечаток е дискусијата за статусот на блогерите наспроти новинарите. Обидите да се изедначат овие две форми се непотребни. Напротив, потребно е прво да се направи дистинкцијата помеѓу блогер/ка и блогерите затоа што сите не се занимаваат со новинарство на нивните блогови. Дури понатаму како блогер кој се занимава со новинарство на својот блог треба да бара некакво институционално препознавање, ако тоа воопшто му е важно. Веројатно тоа што ја донесе дискусијата натаму е поистоветувањето на новинарот со медиумот во излагањето на Ивица, што претпоставува дека оној кој има медиум (значи и блогерот) според тоа тежнее и кон новинар.

Во третата сесија Жарко Трајановски веднаш интервенираше забележувајќи дека не сите блогери тежнеат кон новинарство, туку напротив, повеќето од нив не го користат блогот за некаква форма на новинарско известување. Неговиот почеток се состоеше од констатацијата дека постои родов дисбаланс во блогирањето, дискусија околу која сум просведочил дека многу копја се кршеле па затоа ќе застанам со тоа тука. Во оваа сесија се иницираше и дебата околу евентуална институционална поддршка на некои блогери кои со своето блогирање допринесуваат кон културното творештво, или директно или преку рефлектирање на тоа што се случува. Ова е интересна тема, и верувам дека како блогот ќе станува се пошироко употребуван, а со тоа постепено институционално прифатен, ќе го видиме и тоа. Во оваа сесија Анастас проба да го најде изворот на политички активизам кај блогерите, но мислам дека потребно е да го контекстуализираме нашиот поглед кон блоговите и блогерите а не да го генерализираме затоа што таму, во генералната слика, не можеме да го најдеме субверзивното.

Меѓу останатите теми, пак проникна прашањето за авторски права и „интелектуална сопственост“, каде Дамјан и milozvu4na имаа оштра дискусија. На Дамјан му беше проблематично тоа што постојано се спомнуваше „крадење“, а и мене и нему ни беше интересно што повеќемината мислат дека различните форми на заштита на авторски права ќе ги заштитат во дигиталниот свет. Наместо тоа, можеби на идната конференција добра идеја би било да се позанимаваме со овие прашања на еден покохерентен начин, за да го сфатат концептот на слободна култура и се обидат да го најдат своето место таму, нормално, ако сакаат.

Постов го оставам без заклучок. Настанот беше сниман од неколку екипи а фотографиран од уште повеќе. Глиша и јас бевме помеѓу оние кои сликаа, па можете да најдете дел од сликите тука.

Нормално, мене не ми текна ништо одблиску маестрално за слично такво истражување, но затоа ги смислив screwmoticons-ите…

8=>
()
8=>()
()<=8
8=>8=>
()()
)(
8=<
:-O<=8
()<-:
B<=8

Интерпретацијата ја оставам секому посебно…

Темата ми се виде прилично интересна и досега кај мене се јавија две прашања:

1. Дали трудот на ликовите во Second Life е виртуелен?
Од прва, мислам дека не е. Парите секаде имаат симболичка вредност која им е доделена за да го олеснат процесот на пазарна размена. Меѓутоа тоа што е во центарот на ова прашање е дали трудот што виртуелните ликови го вложуваат е навистина виртуелен. Проблемот тука е што во рамките на таа договорена реалност, тој труд, на еден или на друг начин се вреднува. Значи, тој произведува нешто што има своја вредност која понатаму, пазарно или не, се разменува и влегува во репродукцијата на Second Life. Тоа е веројатно веродостојна перспектива, која го зема во преден план доживувањето и признавањето на договорената реалност на Second Life како меродавна. Самото играње, гледано од перспективата на овој „реалниот свет“, повторно го потврдува тоа, каде трудот (играњето) е очигледен.

2. Зошто, во свет кој е виртуелен, сеуште постојат познати брендови од „реалниот живот“?
Играњето на Second Life претпоставува креирање на лик. Тој лик е произволен а играчот ја игра улогата која тој ја сака. Најчесто, во ликовите се проектираат желбите, па играчот настојува да го прави она што во „реалниот живот“ не може. Значи кога светот е произволен, а ликовите се производ на посакуваните улоги, зошто брендовите од реалниот живот ни се доволно добри?

alan pavicic aka aka, nenad romic aka marcell mars, dobrica pavlinusic
aka dobrica i tomislav medak aka tomi govore o hakerima i hakerdomu
veceras u emisiji “na rubu znanosti”.. brijem da je to nasa tema, a i
bez veze je propustiti priliku za preseravanje…

Нормално, одма се координиравме и заедно со Дамјан и Новица (Игор извиси пошто му ја прекинаа Анатомија за почетнике добил подобра понуда), уз наргиле се нацртавме пред кутијата што живот значи и чекавме да започне „На рубу знаности“. Инаку тоа е емисија која гледам дека прилично луѓе ја следат овде…

Гости во студио беа Марсел и Ака, дел од размјена вештина која се случува секоја недела во Загреб и е пандан на она што овде си го нарекуваме „сподели знаење“. Како што и Марсел ни најави, тема беа хакерите, па така се дискутираше на неколку значајни теми од таа област… меѓу другите неодминлива и онаа за слободниот софтвер и слободната култура. Во принцип, тоа се двете централни теми во било каква дискусија за тоа што е „хакераштво“. Ми се допадна што веднаш се направи разлика помеѓу хакери и кракери… што мислам дека е многу важно. Преку прилозите се придружија и Томи и Добрица, кои објаснуваа за кептн кранч хакот на телефонијата и пробивањето на дивиди кодовите.

Според тоа што Марсел ми го има пренесено, Мишко, уредникот на „На рубу знаности“ е поддржувач на идејата за хакерите и ова не е првата емисија каде се зборува за хакери и / или гикови. Тоа што мене ми е криво е што не постои некој во Македонските медиуми кој ќе ја земе посериозно темава и ќе ја разработи така како што водителот на оваа емисија одлично го имаше направено. Од досегашното искуство кај нас, овој проблем не бил така отворено третиран, а од она што било покриено, се кратки прилози за слободниот софтвер и локализација, барем од она што јас паметам.

Мене темата ми е неисцрпна, баш затоа што хакерите се феномен кој не е врзан исклучиво со компјутерите. Хакерскиот поглед на свет претпоставува поинакво или критичко доживување на реалноста и методи за деконструкција или илузија која ќе ни помогне, иако тоа можеби апсурдно звучи, подобро да разбереме како ја доживуваме и конструираме реалноста. Затоа нивните интрузии во секојдневното доживување се очигледни, политички некоректни (во позитивна смисла) па и чудни.

п.с. фала на Марсел за ендорсментот на „Слободен софтвер Македонија“ носејќи ја маичката…

За почеток, мало објаснување: Да се биде карбон неутрален значи да се има нето емисија на јаглерод диоксид еднаква на нула, или преку сопствени активности, или преку провајдери, кои најчесто инвестираат во апсорпција на овој гас (најпопуларно е садење зеленило во тропските краеви) со што „се неутрализира“ вашата емисија. Повеќе, читај википедија.

Нормално, во духот на фалање, нудат икони за вгнездување по хостираните сајтови што ќе им помогне на и на нивните клиенти да се чувствуваат подобро. Така и јас, како и секој просечен „его манијак“ тргнав да вгнездам едно симпатично копче одма до фајрфокс копчето на мојот сајдбар. Но…

Колку би било дволично тоа од мене…

Прво – јас самиот не сум карбон неутрален. Иако веројатно е тешко тоа да се биде, сепак може нешто да се превземе за да се намали несоодветното и неекономично трошење на ресурсите. Но јас… возам кола на бензин и ретко нешто со личниот ми погон, се греам на струја, користам клима, компјутерот не ми е со технологија која е енергетски ефикасна, сеуште не сум ги заменил светилките во мојата соба со led или барем со сијалици кои се поефикасни од овие кои сега ми светат.

Второ – самиот концепт е проблематичен. Неодамна гледав едно интересно предавање на Дејвид Дојч од TED, кој тврдеше дека човештвото се обидува да превенира проблем кој веќе настанал. Во таа смисла, овој концепт на карбон неутралност и не е така лош. Наместо да се залажуваме со обиди да се ослободиме од технологијата за да се вратиме на „зелениот“ живот, потребно е повторно да го откриеме „зеленото“ преку адаптација и соочување со проблемот и негово решавање. Меѓутоа, на википедија беа истакнати неколку контроверзности и слабости на овој пристап…

Критичарите го споредуваат со купувањето индулгенции од Папата во Средниот век. Тоа се „проштевања“ на гревовите, кои црквата ги продавала, а богатите ги купувале за да си го осигураат „вечниот живот после второто Христово пришествие“. Така денес, богатите си ја осигуруваат оваа прилика да бидат „зелени“ наспроти оние кои немаат пари, а неможат да си дозволат да се откажат од технолошките придобивки.

Во тропските краеви каде карбон неутрал провајдерите купуваат земја за да садат дрва, забележано е дека проблеми имаат домородците, кои сега мораат да се иселат заради тоа што централната влада има нов стратешки партнер.

Трети тврдат дека овие практики се занемарливи во решавањето на проблемот со глобалното затоплување.

Како и да е, како што и Dreamhost викаат, веројатно ова е најдоброто во моментов што можеш да го направиш… ако не можеш да се откажеш од некои од најголемите загадувачи, како користење на фосилни енергетски извори и сл.

Но тоа што јас го гледам како проблем е сфаќањето на борбата за решавање на проблемите со зачувување на животната средина како продукт. Наместо да се купува намалување на карбонската емисија само за себе, може да се купи и за оној кој не може… или да се инвестира во истражувања кои ќе го решат проблемот за сите.

Затоа, нема да го обележам мојот блог како „зелен“.