кибер котле

Првата вест која денес ја чув беше дека имало моја слика во печатеното издание на Глобус. Второто нешто беше линкот до сторијата. Додека ја читав, се присетив на замката која ја проследува скоро секоја дискусија за блоговите во која сум учествувал.

Првпат ја приметив на Мк.Блог.Конференцијата во мај минатата година кога се разви дискусија за политичкото значење на блоговите. Една од тезите беше дека содржината на блоговите е нешто што е алтернативно на политиката. Таквото сфаќање се пресликува и во текстот во Глобус, каде авторот го пренесува доживувањето на блоговите како „револуционерно“. Мислам дека оваа теза има две значајни слаби точки.

Првата слаба точка е фактот дека сите блогови не се занимаваат со новинарство или политичко коментаторство. Таквиот ладен туш им го соопшти Жарко Трајаноски на учесниците на блогерската конференција. Според него, не може да се занемари бројот на блогери ја искажуваат својата уметност преку блоговите или ги користат сервисите за забава. Јас би додал дека овој тип на употреба можеби е и доминантен.

Втората слаба точка има повеќе врска со потесното сфаќање на политичкиот контекст на блогот како феномен. Ова беше директен повод за соочување на некои македонски блогери и Роберто Беличанец по повод неговиот став искажан во „Без пардон“ на МТВ. Проблемот или стапицата тука честопати е преферирањето на анализата на содржина наместо на формата на блоговите.

Како и другите медиуми, блоговите функционираат во комплицираниот свет на испреплетени идеологии, субкултури и рефлексија врз стварноста, па во својата содржина неможат да го надминат тоа. Така, како што кажуваат и Дарко и Ивица во текстот, блоговите го отсликуваат политичкиот спектар и култура во општеството. Во таа смисла, беспредметно е да се плашиме дека блогосферата ќе емитира пораки од центрите на моќ кои во иднина би ја употребувале, бидејќи тоа таа веќе го прави преку блогерите, кои свесно и несвесно ги манифестираат пораките кои тие центри сакаат да бидат манифестирани. Но тоа што ги разликува блоговите од другите медиуми е нивната форма и начинот на кој се пренесуваат пораките. Тука мислам дека вреди да се разговара за блоговите.

Вмрежувањето, хипертекстот и ефектот на долгата опашка се клучните точки каде блоговите, и воопшто Веб 2.0 значат медиум на новото време. Тие нема да донесат нова содржина, но начинот на контекстуализирање на информациите, нивната размена и пристап до нив, додаваат нова вредност. Лесниот пристап до ресурсите значи дека и најмалку популарниот има можност да учествува во таа размена (everybody will be tv) - што не е случај со класичните медиуми, хиперлинкот значи лесна дистрибуција на информацијата а ефектот на долга опашка посочува дека никој не е толку непопуларен и секој може да најде своја мрежа на истомисленици кои ќе агрегираат слични содржини.

Наместо заклучок, го вгнездувам ова TED видео од Џонатан Херис наречено „Веб Тајни“. Мислам дека многу добро ја покажува формалната надмоќ на Веб2.0 наспроти класичните медиуми, а фактот дека користи тривијални содржини баш оди во прилог на мојата теза…

„Пред десет години во Скопје имаше бурек после полноќ, а денес мораме да се шуњаме за да најдеме симитка. Го сакам Скопје од пред дваесет години, а не денешниот град во кој повеќето млади се гладни после полноќ - изјави пратеникот од Либералната Партијата на Баничките“

„Пред десет години во Скопје имаше педесетина моралисти, а денес имаме 15.000 морализатори. Го сакам Скопје од пред дваесет години, а не денешниот пуритански град во кој повеќето млади морализираат за другите - изјави пратеникот од Партијата на Баксузот“

„Пред десет години во Скопје имаше една идеја, а денес имаме 15.000 идеи. Го сакам Скопје од пред дваесет години, а не денешниот град што личи на Амстердам во кој повеќето млади луѓе имаат идеи - изјави пратеникот од Партијата на Политичарите“

Од целата дискусија околу абортусот, највеќе ме нервира аргументот дека жените треба да раѓаат за да го подобрат наталитетот.

Јасно ми е дека верските зилоти постојано ќе мрчат против абортусот како грев.

Јасно ми е дека нема да можам да им понудам добра аргументација на некои хуманисти кои го гледаат абортусот надвор од општествениот контекст, туку само како акт на уништување на живот. Но не секој би можел во ова општество во кое живееме да му обезбеди на своето идно дете пристоен живот (животот станува се поскап) а ниту институциите на општествена нега не се на минимум потребното ниво за да добро ги негуваат децата без родители. Затоа е потребно правото на избор да биде загарантирано затоа што не смее жената да биде принудена да биде родител тогаш кога не може или тогаш кога не сака. Таквата принуда најчесто најлошо ќе испадне по детето. Но, тука секогаш треба да се додаде и дека абортусот не е најдобриот метод на контрацепција и никогаш не треба да биде примарен.

А за да не дојде до несакана бременост, многу е поважно во училиштата да се има сексуално образование наместо парите да се трошат на учење за верата. Таму, жените ќе бидат ставени во уште полоша ситуација. И понатаму извор на знаењето за сексуалниот живот ќе биде непосредното искуство, наместо да се вклучи социјална и медицинска компонента, а дополнително веронауката ќе ги „учи“ младите девојки за нивното место во светот, каде меѓу малкуте улоги на жената е и нивната „приплодна функција“. Можам да си замислам во каква позиција ќе бидат девојките, наполнети со идеи за гревот а во ситуација кога не ја посакувале својата бременост.

Но да се вратам на родилките и националниот наталитет… ова секогаш ме вади од такт. Тука се сумирани сите шовинистички идеи за машката доминација и „вистинското“ место на жените како мајки родилки на нацијата, чија функција не излегува подалеку од прагот на семејната куќа.

„Како да не ни умира нацијата ако жените не сакаат да раѓаат?“

Тоа е истиот ментален склоп од каде потекнува идејата дека најголемата победа во една војна е силувањето и затруднувањето на жените на непријателот - потсвесната идеја дека така најдлабоко се уништува националниот капацитет на спротивставената страна. Оваа идеја девастираше илјадници човечки животи во многу војни, а најблиску ни се граѓанските војни од Балканот во 90тите.

Се плашам од вакви идеи и сметам дека е сериозен општествен проблем доколку такви идеи станат доминантен дел од „општественото размислување“.

Што се однесува до потребата од наталитет, мислам дека човештвото и онака е прекубројно и лошо делува по екосистемот. Оние жени кои се загрижени за намалениот наталитет можат слободно да се потрудат да родат 10 деца наместо да ги тераат другите тоа да го прават, а мажите истомисленици можат да побараат начин како и тие да почнат да раѓаат.

Драган Павловиќ Латас, или во понатамошниот текст ДПЛ е „новинар“ одамна познат по своите интелектуални бравури, кои веќе некое време толку очигледно ја претставуваат агендата која тој ја турка што не е интересен ниту за онаа маргинална секунда на цинизам или политичка некоректност која сите нам ни е потребна во некои моменти.

Но иако ДПЛ делува како излитена фраза, неговиот лик и дело се повеќе од потребни во консолидирање на слободарскиот живот во општеството. Јас не се откажувам од идејата за општеството како антагонистичка ситуација, па според тоа, на слободата и се нужни соперниците, за да знаеме како да ја негуваме. Меѓу повеќето, на таа листа на личности се наоѓа и именуваниот ДПЛ.

Последна сторија - „Педерологија“. Кога ја прочитав колумната, и тоа случајно, затоа што Зомбификација пишувал нешто на таа тема, сфатив дека ДПЛ го изнел како аргумент, мојот противаргумент за новиот закон за избор на пратеници. Тоа, предизвика олеснување кај мене, затоа што најдобар индикатор за тоа дека си на вистинскиот пат (по твоите идеи) е фактот дека оние кои ги сметаш за најмалку слични ги користат истите аргументи но во спротивна насока.

Да ја тргнам на страна историјата на политичката навигација на ДПЛ (од проста причина што тоа би одземало многу простор), текстот е полн со политичка некоректност. Мене лично поимот „политичка коректност“ и последиците ми се проблематични. Моето мислење е дека комплексноста на ситуацијата не дозволува еднозначно определување што е коректно а што не е. Ако некој во популарната култура направил највеќе за рушење на митовите на политичката коректност, тоа се авторите на South Park. Јазикот во таа серија изобилува со политичка некоректност, но тој се користи за да се соочи гледачот со сопствените стереотипи или оние имплицитните, кои наводно општеството ги пребродило.

Како и да е, текстот на ДПЛ нема таква намера, туку до крај го задржува, општествено сфатено лошо значење на поимот „педер“ за да се конфронтира со политичките ривали од опозицијата. Тука јас и ДПЛ се „засакавме“….

Со промените на Уставот после конфликтот во 2001ва Република Македонија застрани од ортодоксната дефиниција на граѓанска држава обидувајќи се да го најде мирот додавајќи етничка компонента и формално во процесот на донесување на одлуки. Сега, од тоа што може да се види како предлог за преструктуирање на начинот како ќе се бираат претставниците на народот, ќе се оди уште еден чекор понатаму. Но прашањето што никој не го поставува е каде е тоа „понатаму“ и дали треба да се отвори јавна дебата за тоа како сакаме да ја гледаме Република Македонија во иднина.

Предлогот за промена ја става Македонија уште повеќе во водите на етнизирање на политиката. Тоа што е проблем со Бадинтеровото мнозинство беше немањето синхронизација помеѓу етничкиот идентитет на гласачите и етничкиот идентитет на претставниците избрани со тие гласови. Во услови кога пратениците гласаат и со својата етничка припадност во нашиот Парламент, таквата несинхронизираност има проблематична смисла. Поедноставено: Зошто Петко Петковски, гласа како Вулканец по етничка припадност за законите кои мора да се донесат со Бадинтерово мнозинство, а е избран и со мој глас, а јас пак сум Џедај по етничка припадност? Сега, ќе се резервираат места за малите и маргинализирани етнички заедници ако се усвои новиот предлог за измена на законот. Дури и да не навлегувам во проблематичноста на тоа како тоа ќе се изведе, јас гледам проблем во самата замисла. Ваквите решенија се карактеристични за повеќедомни претставнички тела и не сум убеден дека хибридно решение може да функционира.

Зошто, ако се грижиме за маргинализираните групи, запираме само на етничката димензија? Веќе непостоечкиот втор дом на собранието на Баварија било сочинето од претставници на најразлични социетални групи, јазични, религиозни, синдикални… Тука, јас и ДПЛ најмалку се сложуваме. Наместо да пробаме да ја трансцедираме етничката подвоеност во нашето општество промовирајќи ја повеќедимензионалноста на човековиот идентитет, политичките елити упорно ја закопуваат ситуацијата со буткање на етничкиот контекст во фокус на перцепцијата за политичкиот процес. Така, враќањето кон граѓанско општество после евентуална рехабилитација на етничките односи станува се помалку веројатно. Општествената фрагментација е посложена од еднодимензионалната поделба по етничка група. За да обезбедиме добра претставеност, онолку колку може едно претставничко тело да обезбеди (ако воопшто може), мораме да го прифатиме овој факт. Доколку не се прифати граѓанската формална класификација, тогаш мора да се обезбеди претставништво на што повеќе димензии на идентитетот, па меѓу другите групи и „педерите“ - ноќната мора на ДПЛ.

Токму поради комплексноста на ситуацијата, потребна е јавна дебата проширена надвор од Клубот на Партиите.

Денеска, и вчера, мојот пријател организираше забава по повод своето неколкугодишно заминување од Скопје на студии во Тексас. Поради музиката во својот двор заработи поплака од комшиите поради која полицијата интервенираше па забавата се префли во неговата куќа и тоа на компјутерски - не толку јаки звучници. И тоа не беше доволно за соседството па повторно забавата ја прекинаа полицајците кои сега, поради повторените пријави, го одведоа мојот пријател на „информативен разговор“ заедно со уште неколку случајни учесници на забавата. Отидовме да ги бодриме другарите пред полициската во Ѓорче.

Од тоа што го видов полицијата беше пристојна. На најдобар начин се обидоа да ни објаснат дека ништо не се случува со нашите другари и само ќе бидат прашани за некои основни работи, како лични информации и слично, и потоа ќе бидат пуштени без никакви дополнителни проблеми. Тоа и се случи. Нормално, групата беше значително вознемирена бидејќи не сметаше дека направила ништо лошо, туку напротив, ги слушнала сугестиите при првата посета на полицијата и веднаш се повлекла на забава внатре во куќата. Да биде сето тоа смешно, јас играв улога на добар „полицаец“ во Ѓорче па се ставив на страна на полицајците додека другите играа улога на лоши „цајкани“. Не мислам дека бев хипокритичен. Тие полицајци ја работеа својата работа и постапуваа според жалби. Неформално, еден од полицајците ни призна дека не гледа некој проблем во забава каква што ние ја опишавме до доцна во ноќта, посебно ако соседството било известено а се работи за несекојдневна пригода.

Тоа што мене ме натера да го напишам постов е немањето на објективни мерила за звучна контаминација на средината според која ќе се определи дали некој го нарушува јавниот ред и мир. Наместо мерење на децибели, полицијата и законите се потпираат на субјективната звучна осетливост на соседството, чија нетолерантност најчесто се базира на некомпатибилен музички вкус. Така, тоа што е музика во ушите на еден, истовремено е и бука во ушите на некој друг. Во отсуство на подобри средства за мерење на бука, полицијата фактички постапува по нечиј музички вкус или комшиска фрустрација. Не дека не е можно забавата да е прегласна. Но без инструменти - тоа е сепак субјективна оценка.

Втората полициска посета дефинитивно ја згасна забавата. Кога некој живее во куќа и пушта музика на мали компјутерски звучници а се простува од Скопје и пак бива пријавен, веројатно е лоша волја на соседството. Но јас го имам совршениот лек. На мејл ќе му ја пратам Carefull With That Axe Eugene од Pink Floyd. Доколку имате проблеми со повампирено соседство - тоа е песната за вас.