кибер котле

… или како научив да ја посакувам смртта на козата на комшијата…

Утре, на 15ти септември е „Ден на слободен софтвер“, па затоа, 2с.мк ќе организира настани во текот на целиот ден за да ја одбележи пригодата. За таа цел, ќе се делат дискови со слободен софтвер а заедницата на корисници се стави на располагање и ќе им овозможи на посетителите краток вовед во интересната страна од живеењето со слободниот софтвер.

Значи, во текот на денот, 2с.мк ќе го презентира слободниот софтвер од 11 до 18 часот во Магор и културниот центар Точка. Навечер, 20ч во Мала Станица ќе се проектира Good Copy Bad Copy - интересен филм за копирањето и табуата околу тоа. Можете да видите повеќе за тоа тука.

П.С Баш ми е жал што луѓето во Метаморфозис, во својата мисија да го промовираат слободниот софтвер или интернет животот во Македонија, не го следат Кајмак.от и блогосферата која пишува за технологијата и слободниот софтвер, за да знаат дека и во Македонија ќе има настани посветени на „Денот на слободниот софтвер“.

Неодамна беа откриени стари записи на херцогот Холштајн за тоа што навистина се случило во Битката кај Тафталиџе, каде познатиот војсководец Пиколомини одлучи да го опожари Скопје. Еве некои извадоци од неговите белешки.

23 октомври 1689 лето Господово
Пиколомини беше нервозен. Густав, неговиот личен готвач ја беше згрешил кашата од пилешко помешувајќи ја со салата од домати. Мирисот веднаш ме потсети на градинката во Виена каде моите родители, Цвајнштајн и Крумхилда, ме носеа не по моја волја. Се чини и дека Пиколомини идел во истата градинка па и нему вкусот не му беше најмил. Но луѓето беа задоволни и со таква храна бидејќи, опсадувајќи го полево во Скопје, немаше ништо подобро а чичко „Стоилко“ го прославуваше денот на револуционерната борба на Македонците. Се ближи пладне. Густав е на нишан и ќе мора да се искупи со некој подобар ручек.

24 октомври 1689 лето Господово
Извидницата штотуку се врати од Козле. Се чини дека Османлиите кампираат кај Лептокарија. Грците повторно ја продале душата и им ги дале своите позиции на Турците на работ на Тафталиџе. Никогаш не им верувај на Грците, дури и кога кумуваат на трговски центри и купуваат Рафинерии. Пиколомини полуде. Ханс, неговиот аѓутант, го извлече подебелиот крај и се најде на погрешната страна од тупаницата на генералот. По се изгледа ќе треба бргу да се реагира и да се нападне срцето на Османлиската војска во Тафталиџе. Пиколомини се мисли дали да ја чека помошта пратена од Карпош, лидерот на востанието во Македонија. Но времето изминува. Логорот на нашата војска е нервозен. Се исчекува битка а Густав зема слободен ден оставајќи го полкот да се снаоѓа со паштети. Го мразам Густав. Да не беше братучед на Милер, дворскиот шут на Леополд I, досега ќе го убиевме.

25 октомври 1689 лето Господово
Војската е во движење. Централниот дел од трупите го пуштивме по Партизанска. Знаевме дека тој дел ќе претрпи значителни загуби, па ги наместивме хрватите во првите редови на чело со Домобран Мускулестиот. Левото крило маршираше по „Митрополит Теодосие Гологанов“ заедно со стрелците и коњаницата, а вториот ударен бран што требаше да ги докрајчи непријателите во Лептокарија го пуштивме по „Илинденска“. Главна цел ќе бидат силите стационирани кај „Здравко Цветковски“. Пред првиот напад дознавме дека македонските герилци на Карпош биле пресретнати и десеткувани по нивниот пат од Крива Паланка до Скопје додека јаделе риба во Гиновци и пиеле литро со литро. Господ нека ни е на помош.

26 октомври 1689 лето Господово
Победата беше слатка. Иако не чинеше многу човечки животи и уште повеќе пешадија, Пиколомини беше задоволен од победата. Турскиот аскер падна а нашата света мисија забележа уште една победа. Империјалната војска на Австрија сега го контролира цело Скопје. Турците се избезумени. Пиколомини најави банкет за оваа вечер и рече дека заедно со Гагарин имаат специјално изненадување. За ручек имавме воено гравче. Некои од војниците имаа тровање, па на Густав му го одземаа готвачкиот имунитет за да може објективно да се спроведе истрага. Во меѓувреме се дозна дека дворскиот шут Милер, братучед му на Густав, поднел оставка. Кутриот Густав.

27 октомври 1689 лето Господово
Од вчера Скопје гори. Испадна дека масовно опожарување било темата на вчерашната специјална забава која Пиколомини ни ја спремил. Сите седевме во кругче и вртевме шише играјќи „фота“. Врвот на шишето се впери на генералот а Гагарин го предизвика да го запали градот. Генералот е човек од збор и не дозволи да ги прекрши правилата на играта и се одзва на предизвикот. Иако го засака градот, тој веднаш ја мобилизираше војската и го потпали Скопје за само еден час. После се врати во кругчето и го сврте шишето за нова тура „фота“. Утринава, отрезнети од пијанството, го убедивме Шпилерс, офицерот за односи со јавност кој не беше поканет на банкетот, дека сме го запалиле градот заради чума. Густав беше ослободен од обвинувањата. Среќно копиле.

Сакав да почекам малку пред да блогирам на темава, но изјавата на Бичиклиски, портпаролот на ВМРО-ДПМНЕ ме натера да го направам тоа порано.

Уште при првата вест, кога ја прочитав изјавата на Ивица Боцевски - портпаролот на Владата, првото нешто што ми падна во очи е дека отсуствува осомничен.

Доколку некој тврди дека „пораката е примена“ и тоа нема да ја одведе политиката на Владата од зацртаниот пат, при што постојат извесни „политички инспиратори“ на нападот, тоа значи дека се знае кој стои позади. Јас барем така го сфаќам тоа. А зградата на Владата, и тоа што таа го симболизира, не е сопственост на Никола Груевски или Ивица Боцевски и во одговорна држава граѓаните биваат веднаш известени за тоа кој нападнал. Тоа не е државна тајна.

Е сега… ако си партија во опозиција, твоја задача е да поставуваш прашања и се сомневаш во власта. И мене ми е сето ова сомнително, зошто не би му било на СДСМ.

Но ако си партија на власт оваа позиција е многу незгодна. Кога твојот портпарол се обидува да ја набеди противничката партија од опозицијата за извршениот терористички напад, како што тоа Бичиклиски го направи во вчерашната изјава тогаш:
1. Твојата изјава се базира на некои индиции од постапката (е сега треба спектакуларно апсење ;-));
или
2. Во отсуство на откривање на наводните сторители, во ситуација кога се познати барем политичките инспиратори а има и порака која била упатена, користењето на целиот настан против СДСМ буди оправдан сомнеж.

Но, да не биде се така сиво, Киберкотле дојде до потенцијална листа на сторители на овој „неуспешен“ терористички напад:

МАСИТ (ради тендерот ;-))
Бранко
Јорго (мада извори блиски до Котле велат дека поверојатно е дека овој спрема хемиски напад)
Трифун
Ослободителната Војска на Олигарсите
Ал Каеда (заради нашите „ослободителни“ мисии)
Грците
Буч
Обединети комуњари против Ченто
Народниот фронт на Јудеја
Телетабисите (особено Пинки Тинки Винки)
Дружината троловско стебло
Новинарскиот еснаф - во отсуство на подобри стории

Веќе пишував како не треба да се апси човек ако владее претпоставката за невиност.

Ситуацијата сега е вжештена по повод целата ситуација со Бучковски. Немам намера да го брана Владо Бучковски. Не ни теоретизирам дали е крив. Но целата ситуација ме наведе да си размислам за тоа што мислам дека се случува надвор од перспективата на политиканството.

Очигледно е дека македонското општество било детерминирано да го помине овој дел од развојот на политичката култура на овој начин.

Наречете го тоа историски детерминизам.

Основата на владеењето на правото е презумпцијата на невиност. Од тоа произлегуваат многу практики кои држава која е посветена на слободата мора да ги спроведува. Службено видео од апсење неможе да биде покажано туку така на телевизија, ниту пак сметам дека е добра пракса да се користат лисици за некој кој не се противи на апсење (било кој..), токму поради фактот дека не знаеш (како институција) дали на крајот судот ќе пресуди дека е некој виновен.

Оттука, тоа што го гледам на телевизија е очигледно политички маркетинг на кој се фаќа народот. Затоа, бидејќи не постои свест за тоа како и на кој начин државата треба да се однесува со граѓаните, треба народот да помине низ вакви екскурзии во „вонредни ситуации на вонредно справување“ со „проблемите“ за да сфати дека тоа не е патот кон отворено и слободно општество.