Archives for posts with tag: events

Отидов на парадата за да видам како е. Уште повеќе, отидов на парадата за да видам што е тоа што во Македонија чинам дека се уште е ризично да се организира. Минатата година, ако не се лажам, т.н „Марш на толеранцијата“ требаше да биде, меѓу другото и крипто-парада, сместена, со право, во контекст на промоција на толеранцијата воопшто. Самиот факт што имаше потреба да не се кажат работите експлицитно, кажува до каде се стигнати работите.

Како и да е, овде во Лондон, не очекував дека некој нешто ќе крие. Мислам, после толку време шетајќи низ улиците на Камден, каде што живеам, и Сохо, во чија близина студирам, не очекував некои посебни изненадувања. Неможам да зборувам многу за други градови низ светот, но во Лондон, битисувањето по свој вкус е приоритет број еден. Без разлика дали е индивидуално изграден или не. Нормално, зборувам за периодот после работа, кога армија јапиевци/ки (и други категории на работници) се трансформираат во нешто сосем поинакво. Се разбира, ако имаат време, пари и волја… а се почесто немаат.

Последното нешто, кое вака по луѓе го раскажувам беше сликата на дечко кој ја шеташе својата девојка врзана за ланец. На сред улица… еве да речеме… нешто како Рузвелтова во Скопје. Без некоја посебна помпа, си влегоа во автобус и си отидоа накај дома. Балканскиот сеирџија во мене (за службена употреба читај: антрополог), падна во искушение да влезе во автобусот и да го допука сеирот (читај: participant observation).

Меѓутоа, и покрај мојата „стручна спрема“ во последниве девет месеци, парадата ме изненади. Шега на страна, иако очекував дека целиот настан ќе биде фешта од индивидуалци кои ќе ја покажуваат својата поинаквост (ако воопшто е фер така да се постават работите), тоа што ме изненади беше спремноста на останатите групи да ги прифатат и признаат хомосексуалците (и другите) како интегрален дел од нивната заедница.

Вообичаено, заедниците на хомосексуалци, бисексуалци и трансродови личности, се конструираат (или ги конструираат) надвор од симболичките граници на останатите идентитети. Така, дури и во повеќе композитните идентитети, како на пример нацијата, овие заедници во најдобар случај ги зафаќаат маргиналиите на границите на определен идентитет. Во таквиот случај, како што и примерите од дискурсот во Македонија покажуваат, хомосексуалците (на пример), неможат да потпаднат под сликата за просечниот Македонец, затоа што „обичниот“ припадник на заедницата се конструира како маж со жена и дете.

Да се биде фер, тоа и не е специфично за Македонија. Ретко која идентитетска категорија се конструира себеси поаѓајќи од премисата на хетерогеност и/или комплексност. Оттука и пријатното изненадување кога видов како државни институции и приватни претпријатија, учествуваа во парадата, не како спонзори, туку буквално како учесници, поддржувајќи ги *своите* припадници. Тука се фатив неспремен. Замислете! Бирото за домашни работи на Обединетото кралство, заедно со граничните служби и слични институции на тоа што кај нас би се нарекло Министерство за внатрешни работи имаа свое камионче, на кое нивни вработени танцуваа, фестивалски облечени и пуштаа музика и се забавуваа во поворката. Можеби тоа не е нешто ново, но сепак ова беше мојата прва парада. Враќајќи се кон македонскиот контекст, си го поставувам прашањето колку време ќе треба за да тоа се случи кај нас.

Почнувам со „розевиот Џек“, односно алтернативната варијанта на британското знаме. Интересното овде е двојната игра помеѓу субверзијата на традицијата и националниот идентитет и обидот лгбт заедницата да зборува со познатиот „национален јазик“ кон пошироката заедница.

The Pink Jack

Во сличен стил, Геј Гордонс танцуваат традиционални шкотски танци.

The Gay Gordons

Малку скокање кон Балканот и приказната со Србија и проблемите околу парада во Белград…. сепак си најдоа место во Лондон

you-go-slavians

Не ги сликав останатите две големи партии, кои исто така учествуваа, ама посебно ме поттикнаа Конзервативците… замислете кога нашите конзервативни партии од Македонија ќе го направат ова. (Иако, фер е да додадам дека Конзервативната партија е прилично критикувана во контекст на геј права и политики)

Conservative and Proud

Поздрав до МПЦ „упатија“ и стотина христијани со вакви транспаренти:

Some Christians are Gay

Учеството на синдикатите посебно ме израдува. Во конкретниов случај, тоа е синдикатот на наставници, што исто така покажува како стојат работите.

National Union of Teachers

А како гик, посебно се израдував кога го видов ова:

IBM

За крај, постерот на тукашните служби за внатрешни работи:

The Home Office (and others)

На 28.03.2009, група студенти од Архитектонски факултет, придружувани од заинтересирани граѓани и здруженија, организираа протест против градење на црква на градскиот плоштад. Во тој обид беа спречени од лута толпа „верници“, навивачи и националисти. Јас би ја додал и полицијата, која не правејќи ништо, практично го креираше инцидентот. Но, да не се повторувам, еве што напишав тогаш.

план за црквата

Што се случува година дена подоцна?

Тотално арбитрарно одбирам да одделам два значајни феномени кои на некој начин се поврзани со инцидентот.

Првиот е очигледно проектот „Скопје 2014“ или маркетиншки поубаво формулиран како „визија за градот“. За оваа тема има многу што да се каже, но јас ќе оставам ова да го разработам во некоја блиска иднина. Во меѓувреме се обидував да убедам неколку мои пријатели за политичкиот контекст на идејата за урбаниот простор и изгледот на тој простор. Најчесто попусто, бидејќи за нив визијата беше или симпатична, или прашање чисто на вкус а не на политика (ако нема политика и во вкусот). Нормално, тие рекоа дека не би ги уредиле своите куќи и станови со римски столбови. Меѓутоа, да не застранувам од темата, приказната за „Скопје 2014“ не е за тоа дали некому му се свиѓаат колонади, жардињери и што ли друго.

централниот дел на плоштадот

Вториот феномен се „валканите 50мина“, или што би рекол „Вечер“, оние кои протестираат за се и сешто. Дел од нив, заедно со уште некои, беа луѓето кои се појавија да протестираат на 28.03.2009. Откако се случи тоа што се случи, центрипеталните сили почнаа да работат. Така, во саботите изникнаа „Распеани Скопјани“ (кои требаше на Евровизија да ги пратиме), „Плоштад слобода“ кои го проширија својот хоризонт воопшто на култура и политика. Да не ги заборавам и „Архи бригада“ кои се посебно релевантни како коментар за „Скопје 2014“.

транспарент

За крај, денес повторно има собир на плоштадот, како знак на сеќавање за инцидентот минатата година. Меѓутоа, ако минатата година „крстоносците“ беа барикада, оваа година плоштадот е заграден бидејќи на него веќе почна да се гради.

знак

гроб или паметник за изборување слобода?

Можете да го гледате или како гроб или како споменик… но ако имате време и волја, поминете и оставете цвеќе.

(придружено до: Слобода!)

Проблемот со младата генерација е што веќе не сте дел од неа. (Салвадор Дали)

Вчера присуствував на дебата во „Точка“ по повод 11 Октомври насловена како „Зошто комунистите го дигнале востанието“. Една од работите кои ги увидов беше приказ на времето до 1991 година: еден „комунист“, осум апологети и еден неподобен.

Организаторите веројатно имаа добра намера. Веќе 18 години, а во скриените улички веројатно и подолго, наследството од храброста и револуционерноста на генерацијата партизани од 1941 останува подзаборавено. Уште повеќе што таквиот револуционерен зафат, против реална воена окупација, но и против нацистичкиот ахуман светоглед има конкретна релевантност денеска, во 2008 година. Што би рекла една учесничка на дискусијата: денеска, за разлика од 1941 година се соочуваме со домашен фашизам.

Меѓутоа, добрите намери не се гаранција дека работите нема да излезат од контрола и завршат контрапродуктивно. Тоа и се случи. Критичкото мислење, кое учесниците сакаа да го применат на идејата за капитализмот денеска, не беше дозволено кога се зборуваше за 1941.

Учесници на дебатата беа: Коле Чашуле, Владо Ивановски, Љубомир Цуцуловски и Жарко Трајаноски.

Накратко, Коле Чашуле раскажа за 11 октомври 1941 година во Прилеп, Владо Ивановски за историските тези за периодот, Љубомир Цуцуловски зборуваше општо за марксизам а Жарко се дрзна да го доведе во прашање именувањето на настаните од 1941 за востание, водејќи се од аргументот за размер на борбата, кој зема замав дури во 1943 година. Иако Жарко се согласи дека востанието симболички почнува 1941 година, тој понуди низа аргументи зошто смета дека фактички востанието почнува 1943 година. Но можете да замислите како реагираа другите на ова…

Апологетската реакција следеше моментално. Од нудењето нелогични контра-аргументи, до ad hominem напади и коментари дека треба повеќе да чита. Единствениот кој прифати нормално да полемизира со Жарко Трајаноски беше, the man himself, човекот кој учествувал во настаните од 11 октомври – Коле Чашуле. Иако сеуште тврдеше дека треба да се зборува за „востание“, тој прифати дека размерот и поимањето на „востание“ се нешто за што може да се разговара.

Од сите апологети, најмногу ме разгневи Љубомир Цуцуловски – човекот од кој што, според етикетите кои сам си ги закачи (комунист, социјалист, марксист и професор по филозофија), требаше да се очекува прецизен одговор на зададената тема, полемички капацитет и критичко мислење. Отсуствуваше се погоре наведено.

Прашањата на Жарко ги искоментира како невкусни бидејќи немале мерка, што е онаков конзервативен пристап од учебниците. Можам да си замислам (драматизација) некаков салонски бал во Софија во 1941 година, каде некој ги искоментирал акциите во Прилеп и Куманово како „претерани“ и „невкусни“.

На дилемата на Жарко колку од востаниците биле комунисти а колку антифашисти тој понуди одговор од типот: „Водачот на НОБ бил комунист“, што не е одговор на прашањето.

На реакцијата на Никола Гелевски (од публика) кој протестираше против апологетските напади над Жарко Трајаноски, Љубомир Цуцуловски го „отера“ Гелевски дома да си ги лечи фрустрациите кај жена му. Немам коментар!

Имам коментари и за конкретните одговори на Љубомир Цуцуловски на зададената тема и теоретското објаснување и хипотези, но тие не се релевантни за овој пост кој го пишувам како реакција на нивото кој еден универзитетски професор, кој си ја присвојува улогата на „алтернативен мислител во овие некритички времиња“, го има.

Да се вратам на почеток. Онаа малку критика што сакам да ја кажам кон организаторите е посочување на важноста дискусиите да се водат поиздржано а модерирањето да ги елиминира нападите. Ја чекам идната трибина.

А оваа трибина ми го покажа Коле Чашуле во едно позитивно светло. Без разлика на пост-воената историја на човеков, тој вчера ја покажа разликата помеѓу „изживеаните комунисти“ и „неизживеаните апологети“. Човекот кој најмногу би бил засегнат од евентуална ревизија на „11 Октомври“ немаше проблем да разговара за тоа, додека цела чета апологети му се насрна на неподобниот младич кој се дрзна да ги расчачка авторитетите. Во целата приказна не ми е важна вистината, колку што ми е важна можноста да се дебатира. Вчерашниот настан ми помогна да додадам уште едно парче од мозаикот кој го градам за да го сфатам минатото.