кибер котле

Им напишав писмо на креативекоммонс.орг.мк во врска со рестриктивната кк варијана која ја користат за нивниот сајт. Еве го текстот на писмото:

Почитувани,

Следејќи ја веќе некое време дебатата која се води во рамките на Creative Commons движењето, и распределбата на нивните лиценци на повеќе рестриктивни и помалку рестриктивни, каде NonCommercial и Non Derivative варијантите се предмет на постојана критика, сакам да ве прашам зошто, како промотери на ова движење во Македонија, сте ја одбрале најрестриктивната лиценца за вашиот сајт?

Зарем не мислите дека со ова оставате лош пример кај сегашните и идни корисници на cc во Македонија промовирајќи лиценца која најмалку, според многумина активно вклучени во движењето, го помага развојот на слободната култура - нешто за што cc неуморно се бори.

За разлика од вашиот сајт, матичниот сајт creativecommons.org ја користи најмалку рестриктивната варијанта? Зошто тоа не е следено?

со почит

Одговорот ќе го пастам коа ќе го добијам… ако го добијам

За почеток: не сум дел од организацијата Слободен софтвер Македонија. Текстов го пишувам како близок набљудувач, а се сметам себеси како дел од заедницата на корисници на слободен софтвер во Македонија.

Многу џева се крена за фактот дека претставник на организацијата Слободен софтвер Македонија не присуствуваше на промоцијата на Криејтив комонс лиценците договорите кои фондацијата Метаморфозис ги преведе и прилагоди на условите на македонската легислатива.

На последната конференција на iCommons, која се одржа во Дубровник од 15 до 17 јуни, Лоренс Лесиг, главен извршен директор на Криејтив Комонс го најави своето постепено повлекување. Притоа, доста емотивно сите нам ни порача дека приказната останува на нас и ние сите треба сега да продолжиме. Ова, мислам дека многу јасно ја покажува потребата од дисеминација на приказната за криејтив комонс до самото дно - оние кои ја креираат содржината. Самите автори мора да покажат интерес и знаење за тоа што точно значат посебните лиценци кк договори, што сакаат да направат користејќи ги, а најважно од се - да ја сфатат идејата позади движењето кое се формира или веќе е формирано и пробува да креира слободна култура.

Затоа, приказната за криејтив комонс и не е приказна на некоја организација или организации, туку приказна на сите оние кои на своите авторски дела ги прикачуваат кк лиценците договорите. Оттука, не гледам дека е неопходно ОССМ службено да биде дел од оваа промоција. Ако одиме во детали, колку јас сум информиран, никаква покана не е стигната до ОССМ - не дека таа е потребна. Од друга страна, ОССМ не ја бојкотираше конференцијата.

Но, тоа што е важно да се каже е дека целта на ОССМ не била никогаш да ги промовира ниту слободниот софтвер, ниту дефиницијата на слободен софтвер, отворените формати, криејтив комонс лиценците договорите, за да присуствува на промоции, коктели или конференции, туку затоа што членовите на ОССМ, како и повеќето членови на заедницата, мислат дека тоа е вистинската работа што треба да се стори. Тоа, сигурен сум, ќе продолжи.

И додека некои мислат дека официјалното претставување на кк се случило вчера во Скопје, можам само да кажам дека тоа не е точно. Заедницата па и пошироко, веќе некое време ги користи кк лиценците договорите. Тоа што вчера се случи е локализацијата, која највеќе значи дека секоја ставка во лиценцата договорот (онаа меѓународната) ќе биде валидна пред македонските судови.

Зарем при фактичка ситуација кога лиценците договорите беа откриени од „народниот гениј“ и масовно гледаме дека се користат по блогосферата (иако без да се сфаќа баш за што се работи - туку од помодарство), заслугата за кк во Македонија треба да ја понесе Метаморфозис? Од нив гледаме како се однесуваат кон споделувањето, прво лиценцирајќи го кк.мк сајтот со најрестриктивната кк лиценца во Македонија. Важниот гостин од Криејтив комонс - Јоичи Ито, беше All Rights Reserved за потребите на Метаморфозис иако Јоичи сакаше да учествува и во други активности. Кога се води дебата на Сител за интелектуална сопственост, главниот правен експерт за Кк во Македонија воопшто не ги споменува овие алтернативи, туку напротив зборува како тие да не постојат; нуди правни совети во спротивност на идеите на Криејтив комонс. Целото ова време, барем јас, не видов скоро ништо од промоција на Кк од страна на Метаморфозис, освен декларативни фусноти таму каде што е популарно да се каже.

За крај, тоа што останува е дека очигледно е дека двата пристапи кон дискусија и промоција на Кк во Македонија се различни. Добро е да останат така, бидејќи имам чувство дека некој во оваа приказна, го прави ова само поради проект и престанува да мисли на слободната култура после работно време. Можеби работите ќе се сменат…

Шведскиот Институт, тело кое блиску соработува со Министерството за надворешни работи на Кралството Шведска, а работи на промотивни активности, најави дека ќе се отвара Шведска амбасада во Second Life - масивна игра на играње улоги за повеќе играчи, која се наоѓа на Интернет. Повеќе читајте и на BBC.

И додека се повеќе сериозно се земаат овие онлајн феномени, неможам а да не си помислам колку би било добро од нашата Влада да го направат истото. Таму името и нема да ни биде проблематизирано.

(дополнување: според коментарот на Глиша, некој блог тврди дека имало наша амбасада - но јас не сум дошол до официјален извор)

Пред некое време, Новица ми посочи еден краток текст од Брус Стерлинг за трејдмарк прекршоци кои се случуваат во Second Life.

Темата ми се виде прилично интересна и досега кај мене се јавија две прашања:

1. Дали трудот на ликовите во Second Life е виртуелен?
Од прва, мислам дека не е. Парите секаде имаат симболичка вредност која им е доделена за да го олеснат процесот на пазарна размена. Меѓутоа тоа што е во центарот на ова прашање е дали трудот што виртуелните ликови го вложуваат е навистина виртуелен. Проблемот тука е што во рамките на таа договорена реалност, тој труд, на еден или на друг начин се вреднува. Значи, тој произведува нешто што има своја вредност која понатаму, пазарно или не, се разменува и влегува во репродукцијата на Second Life. Тоа е веројатно веродостојна перспектива, која го зема во преден план доживувањето и признавањето на договорената реалност на Second Life како меродавна. Самото играње, гледано од перспективата на овој „реалниот свет“, повторно го потврдува тоа, каде трудот (играњето) е очигледен.

2. Зошто, во свет кој е виртуелен, сеуште постојат познати брендови од „реалниот живот“?
Играњето на Second Life претпоставува креирање на лик. Тој лик е произволен а играчот ја игра улогата која тој ја сака. Најчесто, во ликовите се проектираат желбите, па играчот настојува да го прави она што во „реалниот живот“ не може. Значи кога светот е произволен, а ликовите се производ на посакуваните улоги, зошто брендовите од реалниот живот ни се доволно добри?

Отсекогаш ми бил интересен моторот на капитализмот - немањето работничка свест, која понекогаш, добро е да се преведе како „незнаење дека моќта која определено лице ја има врз некого, во контекст на капиталистичкото стопанисување, е истовремено и немоќ“. Како тоа?

Како прво, мислам дека секој однос на моќ можеме да го толкуваме како виртуелен - замислен и конструиран во корист на општествениот систем, па надвор од тој контекст, вистински материјални извори на субмисивната наспроти доминантната улога не постојат. Овие интриги беа дел од едно интересно предавање што еден црногорски професор го одржа за Лакан. Во популарната телевизиска култура, од она што јас го знам, за оваа тема неодминливи ми се две епизоди од CSI Las Vegas: Slaves of Las Vegas и Lady Heather’s Box.

Но тоа што се случува на површината, е истовремено немањето увид во тоа дека секој е дел од капитализмот и дека се додека се повинуваме на однесувањето кое тоа општество ни го диктира, го држиме жив, залажувајќи се дека ние, или некој, е на врвот на хиерархијата. Тоа никогаш не е случај и сите, во некој момент сме или работничката класа или потрошувачи.

Така денес, присуствував на сцена предизвикана од т.н мото: Клиентот е секогаш во право! Клиентот се расправаше со келнерот за определена мушичка која се нашла во определена чаша вино, без да биде сигурен дека тоа е вина на келнерот или ресторанот а не на, да речеме - биосферата. Јазикот беше дрзок и потценувачки.

Се поставува прашањето: Откаде толку големо отсуство на почит за работата која работникот ја работи и потребата од изживување врз грешка која тој не ја направил?

Мојата претпоставка е дека тоа доаѓа од потребата да се имитира капиталистот. Тажното во сето тоа е што не се сфаќа целата слика и сопственото место во системот што го отежнува развојот на работничката и класна свест.

Но тоа е. На младината и треба веронаука за да знае како да го сврти образот.