Орелски крилја как да си метнех
и в наши ст’рни да си прелетнех!

На четријсет мегабита ја да с’рфам,
да видам торент, стриминг да видам,

Да видам дали јутјубо тамо
побрзо лоудират, отколку вамо.
Ако не како овде пиртупир го пречит,
или пак долго филмови слегвит:

На п’т далечни ја ке се стегнам,
и в наши ст’рни ке си побегнам.

remixed from versemaster Konstantin

Последните неколку дена, има експлозија на дискусии во Веб 2.0 сферата околу правата на хомосексуалците (некогаш проширена и за бисексуалците и трансродовите личности) каде, нормално, се соочуваат оние кои се „За“ промоција на правата и оние кои се „Против“.

Киберкотле дојде до ексклузивниот водич кој го користат оние кои се „Против“. Ви го објавуваме делот посветен на „толеранција“:

Толеранција е термин кој педерите го користат за да се повикуваат на некои си тамо права. Меѓутоа, толеранција не е почитување на права. Толеранција е не-тепање на педерите се додека не ги гледаме и се додека се кријат. Бидете внимателни како го употребувате ова. Еве една ситуација:

Педерот: Ама на луѓето им се загарантирани некои права нели?

На ова најлесно се одговара со: И јас имам права. Јас ништо не ти правам. Но ти сакаш да ми ги прекршиш моите права и почнеш јавно да се љубиш со дечко ти.

На ова педерот може да ти одговори: Ама и ти се љубиш со девојка ти јавно, зошто јас да не можам со дечко ми?

Тука имате можност дополнително да ја дефокусирате дискусијата:

1. Бидејќи и јас имам права и неќам некој да ми мафта со својата сексуална ориентација; (овој одговор иако делува дека не поминува секогаш најдобро, неговото упорно повторување е добар начин како дискусијата да се вовлече во бесконечен круг)

2. Бидејќи, ради амбасадорите присутни во земјава не е модерно да се кажува вистината, дека е гнасно тоа што го прават и ќе горат во пеколот, многу добра стратегија е да се дефокусира темата и се спомене мало дете (машко дете е поефективно без разлика дали е синче или роднина). Било каков апел за општествена акција да се заштити нивната невиност секогаш го грее срцето на оние кои се согласуваат со вас. Реченици од типот „не сакам мојот син да гледа машки фатени за рака во парк“ е добар начин како да се воведе дискусијата во таква дигресија.

[...]

Многу е важно како да ја заокружите дискусијата и и дадете поширок општествен контекст. Сите знаеме дека најдобри другарчиња на педерите се наркоманите па според тоа употребувајте ги тие паралели. Добра реченица за крај секогаш содржи некаква желба за иднината, од типот:
„Ако немаме по што да се водиме кој знае кај ќе ни биде крајот. Не сакам Скопје да стане Амстердам“.

Има нешто чудно во градов Лондонски…

Знам дека сум во некаква заблуда, ама приметив една интересна работа:

Додека се возиш со автобус во Лондон, одеднаш автобусот може да застане на една од станиците, да ги отвори вратите и да не продолжи. Не ми е јасно зошто ова се случува… една од претпоставките е дека неколку-часовната смена на возачот завршила и сега тој не смее (во смисла на тоа дека долго време возел) да продолжи понатаму. Ако таа моја претпоставка е точна, тоа е поради тоа што (1) не треба да вози повеќе од икс часови дневно и (2) ако вози повеќе од икс часови дневно, тоа значи дека е преморен и ги доведува патниците во опасност.

На крајот на краиштата – не е битно дали е така како што јас како новајлија во овој град мислам дека се случува – интересен е односот што луѓето го имаат кон таков „прекин на услугата“. Никој не е робот, па секогаш се слуша незадоволното „ах“ ама луѓето се помируваат со таа реалност и тргнуваат да го бараат следниот автобус. Слично е и во метрото, кога луѓето се потсетени дека возот ќе им доцни, поради разни причини (една од нив е ‘due to a person under a train’)… никој неќе да доцни, ама сите после иницијалното „ах“ продолжуваат понатаму.

Тоа ме потсети да подразмислам за функцијата на градот и на односот на луѓето кон „градот како комплекс“. Да живееш во метропола не е лесно. Тоа што е битно е да ја сфатиш комплексноста и меѓузависноста на повеќето работи кои го сочинуваат градот. Една од тие работи е јавниот транспорт, иако приказната не завршува само таму. Имам чувство дека некои луѓе во Скопје не го сфаќаат градот како „комлекс“ на повеќе луѓе. Не сакам да промовирам конформизам, но комплицираните системи како градовите (и воопшто било која човечка заедница) сепак значат перспектива која го гледа човекот само како „делче во системот“, но тоа што е побитно, тие комплицирани системи ги упатуваат луѓето едни на други. Да не се биде нервозен кога автобусот одеднаш ќе ти застане, е некаква свест дека и возачот има свои лимити, дека и покрај тоа што тој автобус застанал и прекинал да ме вози, претходно пренел стотици патници на своите дестинации, па и немам причина зошто да се лутам.

Ова ме води на вториот (и пократок) дел од приказната, а тоа се „омразените“ вежби за безбедност при пожари. Досега ги „извежбав“ два пати, и тоа еднаш во студентскиот дом и еднаш на школо. Додуша, една од двете „вежби“ фактички и не била вежба, туку вистински аларм предизвикан од „спреј за коса“ (не ме прашувајте зошто – не знам).

Свесен сум дека вежбите се веројатно поради осигурителните компании, но не би можел да аргументирам зошто не би требало да ги има. Да, вежбите одземаат 30 минути од денот, ама изолирано од пошироката слика, тие вежби ги учат луѓето како да се спасат при пожар. Тоа некако ме потсети на некои „играрии“ од „дневен престој“ на крајот на 1980-тите и почетокот на 1990-тите кога се вежбаа трикови за ургентни ситуации како земјотрес, пожар, „атомски с десне“ и слично. Ах, тоа беа времиња. Можеби сега сме слободни, ослободени од страв и редовни замарања со против-пожарни вежби во Скопје, но дали тоа е поради тоа што некој одлучил дека тоа „непотребно замара“ или очигледно на никому не му е гајле за луѓето, посебно во масовни живеалишта, како студентските домови во Скопје на пример.

Шчо напраифме?

Долгоприготвуанит и многоочекуанит хаклаб напоследок излезе на јава. Нашите другари си покажаа сета jунашчина и готовност да се пожртвуат за интересите на својот хаклаб. Борбата беше и јет отчајана.

Но главно, ке се поможит на нашијот народ со културно работајн’е, а нај поеке со просветуајн’ето.

[/Крсте]

На 17.10.2009 заедницата на корисници на слободен софтвер ќе си добие свој културен простор, свое катче… свој хаклаб.

Што тоа значи?

Веќе подолго време, таков простор беше стремеж на неколкумина посветени активисти, кои свесно или несвесно, и во соработка со поширок круг на луѓе ја изградија агендата на заедницата на корисници на слободен софтвер во Македонија, која уште од самите почетоци беше посветена на ентузијастичка промоција и ширење на вредностите кои ги застапува движењето за слободен софтвер. Подоцна, во активностите се инкорпорираше и идејата за слободна култура.

сподели знаење во претходниот простор

Овие идеи, низ низа активности на заедницата, но и на „Слободен софтвер Македонија“ на крајот се сретнаа во нешто што го нарековме „Сподели“, кое претставува множество на активности, за почеток „Сподели знаење“ и „Сподели кино“. Токму тие активности не натераа да ја заокружиме приказната околу хаклабот и да се обидеме да го обезбедиме. Тоа и се случи.

сподели + знаење = заедница (статија во глобус)

Тоа што е интересно е што на крајот, после низа обиди да обезбедиме финансии од донатори, хаклабот го обезбеди заедницата на ентузијасти. Едно големо благодарам до сите оние кои помогнаа.

Што ќе се прави понатаму?

Хаклабот ќе биде место на еманципација. Место каде што ќе може да се научи како да се користи слободна технологија и како понатаму да се сподели тоа знаење. Таму веќе се случува „Сподели знаење“, бргу ќе се реставрира „Сподели кино“, а веќе, како што гледам, место нашле и иницијативи на други „технолошки интересни групи“ кои сакаат да одржуваат работилници, како Ruby групата на програмери.

Точка - каде порано се одржуваа „Сподели“ активностите

Мене лично, ми е криво што не сум таму да бидам кога сето ова ќе се случува. Но знам дека ќе заживее…

Поминаа веќе две недели откако се доселив во Лондон па еве редно е да напишам неколку редови за моите доживувања…

Ќе почнам со студенското прашање…

Денеска поднесов барање за одложување на крајниот рок за плаќање на сместувањето. Имено, сеуште ја чекам локалната дебитна картичка преку која можам да располагам со парите, па затоа побарав да платам подоцна. Нормално, овде никој нема да го направи тоа за тебе и за се нешто мораш сам да избуткаш (ах да – и во Лондон цело време се чека ред), но веднаш штом побарав (и пополнив формулар) луѓето од канцеларијата ми го одобрија барањето и ми рекоа дека нема да има никаков проблем.

И тогаш ми текна: универзитетот се откажува од парите што му ги должам за уште две недели, без придружна документација (предадов *само* пополнето барање во кое *јас* тврдам дека неможам да платам бидејќи немам картичка, без доказ дека фактички немам картичка). Ова во Македонија не поминува, бидејќи толку малку документација за некому да должиш пари е еквивалентна на синтагмата „на лепе очи“.

А замислете ова да се случува на УКИМ?

Тоа што ми се допаѓа тука е претпоставената доверба. Во неколку супермаркети постои т.н. self checkout систем во кој купувачот сам си ги вчитува производите што ги купува, сам ги пакува и си плаќа. Тоа значи дека продавницата претпоставува добро однесување на купувачите па системот го организира околу тој принцип. Нормално, камерите и понатаму снимаат…

Како дополнување на ова, ми се допадна кога пред десетина дена, на една пријателка и ја прифатија македонската лична карта како идентификација кога купуваше лаптоп. Ова мене ми се случило и во Сараево, но беше убаво да се види како на англичанец не му е гајле од чија држава е идентификацијата, се додека *изгледа* валидно.

Ах да… студентски попусти… и тоа со индекс а не со меѓународни студентски картички (иако има и добри шеми и со такви картички) овде функционираат, од 10% во локални пабови околу универзитетот, до позамашен попуст во локалната пиљара.

Ах да… за човек од Македонија многу е чудно како успеваат, полека но сигурно, во Лондон да интегрираат заедници од целиот свет, а ние, неколку заедници, сеуште се мачиме. Не, овде не сакам да кажам дека тука се е како што треба, но веќе вториот ден од мојот престој видов забулена жена шофер на двокатен автобус. Првата реакција ми беше – girl power! (Кога сме веќе кај двокатните автобуси – убаво изгледаат ама е тапа да се возиш во нив.)

А кога сме кај различните заедници, живеам во едно чудно маало, каде панкот не е мртов, се шетаат ноќни елфови и гоблини, металци и готичари, рапери, скејтери, рејвери… и ништо од тоа не е чудно.

(забелешка: идејата на текстов е да ги опише моите доживувања од само две недели. со тоа што го пишувам, не сакам да генерализирам, ниту да прикажам дека овде „тече мед и млеко“)