Archives for category: тривијално

Ме тагираше Гоце

Правилата:

* земи било каква книга во непосредна близина
* отвори на 123 страница, ако има
* јасно прочитај ги првите 5 реченици кои почнуваат на страната
* следните три, после петте, вкуцај ги на блог
* наведи го насловот и авторот на делото
* тагни следни 5 блогери

„… Не можам да гарантирам дека е вистина тоа што се случи подоцна, бидејќи сите тие настани би можеле да бидат и последица од перењето на мојот мозок, но магловито се сеќавам дека ме однесоа во една просторија во која Претседателот Џералд Форд се ракуваше со мене и ме праша дали би сакал да го придружувам на неговата турнеја низ земјата и, одвреме-навреме, да пукам во него, но внимавајќи при тоа секогаш да промашувам. Рече дека тоа ќе му даде шанса да се покаже како храбар човек и дека ќе го одвлече вниманието на јавноста од некои специфични проблеми со кои не бил способен да се справи. Бидејќи бев ужасно измачен, се согласив да направам се што ќе се побара од мене…“

Вуди Ален, Нежно… навистина нежно (Лошите времиња во кои живееме) Или-или 2006

Ги тагирам Игор, Новица, Дамјан, Владимир и Блуесенс.

Денес дознав дека студентите ме викаат Џек Блек. Демек… многу сум личел на него.
Џек Блек од Фликр
Мене Џек Блек ми е топ… па ова си го доживеав како комплимент, иако не мислам дека си личиме. :-)

Интересно ми беше исто така, кога пред некој месец, на едно соопштение кое го оставив на огласна табла на факултет, некој допишал kotle до моето име. Можеби треба да ставам некоја забелешка дека киберкотле и Миша не се иста личност, иако се ист човек… мада… секогаш ќе ми биде тешко да го докажувам тоа. :-)

Било како било… у мое време, надимаците кои се користеа за професори беа: Гестапо, Гонзо, (името на предметот), Строги, Косата, Цицкотрес… ех… времињата се менуваат.

п.с: фотографијата на овој пост е од друг автор и се дистрибуира под друга лиценца. кликни на неа за да видиш повеќе

Велат дека секој има свои 15 минути… епа Миленко има 13…

Пред некоја вечер, не можев да заспијам, па го уклучив телевизорот. Кратко сурфав по програмите и застанав на Канал 5 каде Миленко Неделковски си води своја вечерна контактна програма. Веројатно некоја глупа смс порака ме запре на оваа програма, што ми е честа навика, веројатно од внатрешната потреба кон антрополошки песимизам…

Класична приказна… излегле луѓе да зборуваат за секс, водење љубов и вештини на љубењето, а нашиот народ се сјатил со пораки за тоа со колку машки е способна гостинката да се справи, чудните чорапи на гостинот и веќе секојдневните моралистички закани кон блудните грешници. Што се случува? Миленко Неделковски ги поканил Комаја, да зборуваат за нивната заедница и ставови кон љубовта. Супер! Тоа е за поздравување. Уште повеќе што Комаја се во поход кон лобирање за воведување на сексуално образование во училиштата – нешто што дефинитивно ни треба. Браво за Миленко што ја отворил темата на оваа телевизија, па макар и со тоа што ги повикал Комаја. Но….

Кутриот водител испадна, по мене, лош домаќин. И неговите ставови не беа многу поразлични од простите ставови на публиката, уште помалку што постојано им се потсмеваше и се обидуваше да изнуди слика на Комаја како за некое оргијашко друштво. Но најголемиот пораз Миленко го доживеа токму кога се обидуваше да го потврди балканското мачо фијаско како успешна приказна. Гостинката од Комаја цитираше истражување на Дурекс кое утврдило дека просечното времетраење на сексот кај Францизите е скоро двапати пократко од она во Македонија (13 минути). Миленко почна да се пува, но брзо слушна дека Комаја сметаат дека минимумот за здраво водење љубов е 90 минути…

Ова беше тотален пораз за Миленко… нешто што го мачеше до крајот на емисијата а веројатно го мачи сеуште. 90 минути. Тоа е мнооогу долго… Но тоа ме навраќа на друга тема…

Настрана тоа што Комаја се некаков култ. Јас се изнасмеав кога го разгледував сајтот, исто ко што ми е смешно, или нервозно кога читам било каков религиски текст. Но од тоа што површно го гледам и знам, интересни и интригантни прашања секогаш ми произлегуваат кога ги гледам. Веројатно е добро тоа редефинирање на љубовна или интимна заедница. Денешниот материјалистички свет ни ги ослабува вештините на љубењето па нив ги утврдуваме според однапред утврдени правила, стереотипи или фрустрации. Она што веројатно е потребно да направиме е длабоко да размислиме што сакаме.

За крај, имаше еден многу интересен и апсурден смс кој морам да ви го пренесам:

…(кон Комаја) вашата филозофија е погрешна. Уште во Библијата јасно стои дека Бог сака парови, па така му наредил на Ное да собира парови…

Отсекогаш ми бил интересен моторот на капитализмот – немањето работничка свест, која понекогаш, добро е да се преведе како „незнаење дека моќта која определено лице ја има врз некого, во контекст на капиталистичкото стопанисување, е истовремено и немоќ“. Како тоа?

Како прво, мислам дека секој однос на моќ можеме да го толкуваме како виртуелен – замислен и конструиран во корист на општествениот систем, па надвор од тој контекст, вистински материјални извори на субмисивната наспроти доминантната улога не постојат. Овие интриги беа дел од едно интересно предавање што еден црногорски професор го одржа за Лакан. Во популарната телевизиска култура, од она што јас го знам, за оваа тема неодминливи ми се две епизоди од CSI Las Vegas: Slaves of Las Vegas и Lady Heather’s Box.

Но тоа што се случува на површината, е истовремено немањето увид во тоа дека секој е дел од капитализмот и дека се додека се повинуваме на однесувањето кое тоа општество ни го диктира, го држиме жив, залажувајќи се дека ние, или некој, е на врвот на хиерархијата. Тоа никогаш не е случај и сите, во некој момент сме или работничката класа или потрошувачи.

Така денес, присуствував на сцена предизвикана од т.н мото: Клиентот е секогаш во право! Клиентот се расправаше со келнерот за определена мушичка која се нашла во определена чаша вино, без да биде сигурен дека тоа е вина на келнерот или ресторанот а не на, да речеме – биосферата. Јазикот беше дрзок и потценувачки.

Се поставува прашањето: Откаде толку големо отсуство на почит за работата која работникот ја работи и потребата од изживување врз грешка која тој не ја направил?

Мојата претпоставка е дека тоа доаѓа од потребата да се имитира капиталистот. Тажното во сето тоа е што не се сфаќа целата слика и сопственото место во системот што го отежнува развојот на работничката и класна свест.

Но тоа е. На младината и треба веронаука за да знае како да го сврти образот.