Archives for category: порно

Освен што почнуваат на иста буква, се чини дека фелациото и феминизмот немаат ништо заедничко. Така барем испаднало на дебатата на последниот Берлински порно филмски фестивал, каде учествувале неколку женски порно автори а темата била феминизмот и порнографијата. Меѓу нив била и Ерика Ласт која напиша подолг текст како одговор на обвинувањата дека оние кои снимаат фелацио не се феминистки. Сетоа ова се претвори во дебата околу порното и феминизмот, која мене ми е секогаш интересна…

Но одлучив јас ништо да не напишам на темата, туку да го поставам прешањето и да ги поканам сите оние што ќе налетаат на овој пост да одговорат во коментари или со свои постови (не заборавајте да го вклучите пермалинкот до оваа страна за да полесно се следи дебатата). Па што мислите: Дали фелациото може да биде феминистичко? Или поедноставено: Дали си феминистка ако изведуваш фелацио?

Доколку сакате да бидете анонимни, во полето за e-mail адреса пополнете anonymous @ k i b e r k o t l e . n e t

Сурфајќи случајно налетав на интересен текст од Наоми Вулф наречен „Митот за Порното“ во кој таа пишува за последиците од масовното ширење на порнографијата во мејнстримот.

Основната теза е дека наспроти очекувањата дека порнографијата ќе ги открие прималните пориви на мажите, а со тоа и ќе ги направи поагресивни кон жените, се случува токму спротивното – мажите губат интерес за „реалната жена“ научувајќи со време дека тоа што им треба е – порно глумица (силиконски скроена и спремна на се).

типична слика од индустријата

Текстот е посветен највеќе на женската страна од приказната и ефектите кои ги има порнографијата врз секојдневната жена и нејзиниот однос (пред се еротски) со секојдневниот маж. Според авторката, „реалните голи жени“ ја губат трката со „женските икони на порнографијата“ бидејќи очекувањата на машкиот партнер се скроени од порно филмови.

„Голото женско тело на секојдневната жена е сведено на лошо порно“

Јас тука би ја додал и машката иконографија која се сервира од порно индустријата – сликите на билдери и жени на кои должината/големината им е приоритет број 1 – исто така влијае на намалување на либидото кај мажите. Со ова мислам дека сликата е покомплетна… во умот на мажот… женското со кое си, никогаш неможе да биде Џена Џејмисон а ти никогаш неможеш да бидеш Роко. Фрустрацијава не е неопоходно карактеристична за порно индустријата. Ликовите на манекенки и манекени како референци го имаат истиот ефект денес во културатата на маркетингот и масовните комуникации. Љубовта и тагата по работите кои се тешко дофатливи се моторна сила на денешното потрошувачко општество. Дури и независни порно филмови, како на пример „Добрата девојка“ ја повторуваат оваа иконографија. Тоа што останува како продукт на порнографијата дистрибуирана преку Интернет е „домашното порно“ каде гледаме „направи сам“ филмови кои во отсуство на индустрија – портретираат сцени од сексуалниот живот кој е „пореален“.

Во текстот на Вулф не ми се допаѓа крајот. Точно е дека мистиката е силен афродизијак кој може здраво да влијае на една секојдневна еротска врска но сметам дека сакрализацијата на еротскиот однос не е неопходно најдобриот, дури ни одблиску добриот начин за „оздравување“ на контаминираните, од порно, сексуални апетити. Сексуалната слобода е важен дел од современото општество а сакралните формати (примерот со криењето на косата во еврејската култура или булата во Исламот) на љубовната врска најчесто се во спротивност со ослободувањето на индивидуата и директно во врска со сексот и посредно, толкувајќи марксистички, религијата не му помага на човекот да се ослободи.

Ликот на Саманта од „Сексот и градот“ говорејќи за новото доба и сексуалната ориентација тврдеше дека тоа што е поважно е „сексуалната експресија“. Но јас сум скептик дека без некоја поголема промена во општеството, социјализацијата ќе и даде предност на вештината во водење љубов воопшто, наспроти сликите за добриот љубовник сервирани од масовната култура.

Проблемот на современата демократија и слободна култура и живеење се одлучувачи кои живеат надвор од реалноста со половични погледи на свет.

Денес, од Ротари клубот во Скопје биле промовирани неколку спотови кои ќе се емитуваат пред определени програмски содржини кои ќе ги предупредуваат малолетниците кои содржини се соодветни за нив. Тоа во светот и не е нешто ново, но ете, стигна и кај нас. Нормално, пуританскиот Совет за радиодифузија со отворени раце ја пречека иницијативата од „елитните“ Ротаријанци.

Но, интересно е како се опишува ситуацијата во македонскиот етер. Канал 5, од каде ова го дознав, го опишува ова на следниот начин:

Секојдневно сме сведоци на дневни програми емитувани на телевизија, исполнети со насилство и порнографија. На удар на таквите програми е токму малолетната популација.

Јас претходно пишував дека насилството постои во голема количина во македонскиот медиумски простор. Дебатливо е како треба да се справуваме со насилството како слика во текот на развојот на малолетниците и воопшто луѓето.

Меѓутоа, од каде порнографија секојдневно на македонските медиуми. Порнографија најелементарно би се дефинирала како „содржина која цели кон сексуално возбудување“. Сигурен сум дека во очите на просечниот малолетник во пубертет, многу работи можат да му бидат возбудливи, но исто така мислам дека општеството не може секаква голотија или еротика да дефинира и подреди на порнографија.

Така, не ми е јасно каде ја гледаат новинарите, Советот за радиодифузија и Ротаријанците порнографијата по македонските медиуми. Таа, напротив е изрично забранета на сите јавни медиумски мрежи вклучително и кабелските. Значи, единствен начин како обичен малолетник да гледа порнографија на телевизија е ако дома има сателитска програма. Тоа, мора да се признае е простор кој семејството го уредува. Значи, што се однесува до „порнографија“, целата оваа кампања е неоснована, бидејќи, според постоечката регулатива – никогаш нема да биде емитувана.

Што е тогаш целта на оваа кампања?

По мене, овие политики имаат тенденција да го поедноставуваат светот и нудат прилично штура слика, оневозможувајќи алтернативни погледи. Честопати, една приказна се раскажува преку насилство и секс. Тоа се фактите на секојдневното живеење, а потребно е да се зборува за нив во текот на социјализацијата на младите. Отсега, општеството тие приказни ќе ги обележува како несоодветни, а тоа е врата која честопати ќе помага промоција на мејнстрим поглед на свет и ќе оневозможува алтернативни и честопати критични погледи на реалноста која не опкружува.

Еве една компарација. Во прва година средно, малолетниците се соочуваат со „Пеколот“ од Данте Алигери. Ако се оддалечите од општата прифатеност на оваа книга, ќе сфатите дека е тоа грозоморна слика за кралството на Ѓаволот, исполнето со убијци и блудници, издајници и неверници. Сликите што ги пее Данте се честопати и вознемирувачки. Меѓутоа, таа критика која поетот ни ја нуди, останала запишана како едно од најголемите достигнувања во светската книжевност, па ние им ја нудиме на нашите малолетници за да можат да изведат некоја поука од стиховите на Алигери.

Но, што би се случило со „Очи ширум затворени“ од Стенли Кјубрик. Несомнено, филмот е одличен и прифатен. Но како ќе го обележи Советот за радио дифузија. Во САД тој бил обележен со R што ако не се лажам, значи дека не смеат да го гледаат малолетници. Така, додека филмот поставува неколку интригантни прашања за кои вреди сите ние да се замислиме, а во некоја крајна мерка ја критикува сексуалноста, пуританското општество не ја сака таа критика а филмот го чита како „секс сцени и користење дрога“.

И пак си го поставувам прашањето. Јас постојано очекувам, кога на кабелска ги гледам тие телоп-предупредувања, да го видам црното знакче, кое ќе го најави порничот. Напротив, што помала рестрикција тоа ми се помали очекувањата за добар филм.

Дополнување:

Еден од промоторите на оваа кампања и политика е режисерот Александар Поповски. Се надевам дека тој ќе се противи кога малолетници ќе отидат да гледаат некоја од неговите претстави кои вклучуваат секс и насилство или дека барем ќе стави еден постер каде ќе ги предупреди децата.

Сите се шокирани од секс видео клиповите кои испливаа од средните училишта. Не се знае што ќе се прави. А кога е матно, секакви коментари прострујуваат по етерот.

Кој е проблемот? Сексот, снимањето видео или дистрибуција на видеото?

Ако е сексот проблем, тогаш зошто не се тепачките проблем? Како е можно, медиумите да се осетливи на „секс“ а не на „насилство“? Неодамна, во САД, едно училиште суспендираше неколку ученички откако се објави на Youtube видео од една тепачка. Зошто Дневник на пример, не спроведе истражувачка сторија и не открие колкав е степенот на тепачки или носење оружје?

Училиштето не е соодветен простор за секс? Можеби е. Како прво, потребно е сексуално образование. А како второ, во услови на општествениот процут на пуританизмот, не ме чуди што младите имаат се помалку опции каде да имаат секс.

Зошто видео? Зошто да не? Кој е проблемот? Самото видео или (не)согласноста тоа да се сними? Доколку се работи за присила, законите се јасни. Но за мене не постои ништо страшно во самото видео.

И која е дволичноста на коментаторите. Велат:

На клипот се гледа дека не е свесна што и’ се случува бидејќи само лежи, а момчиња ја соблекуваат и ја допираат секаде. Претпоставуваме дека е или под дејство на дрога или на алкохол.

Што се коментира овде? Кој е проблемот? Тоа што е некој на секс клип или издрогиран (по своја волја или не)?

Вака секој ќе го види? Така ќе се види тоа што повеќемината не сакаат да признаат дека се случува. Се додека е скриено, како да не постои. Прашањето е: Ќе се соочуваме со проблемите кои се вистински или не? Ако утре се сними тепачка, дали вака ќе се реагира?

И тоа што дополнително ме изнервира – изјавата на директорката на „Никола Карев“.

Уште вчера им кажав на моите ученици дека ако некого фатиме со мобилен телефон в училиште, ќе му го одземе до крајот на учебната година

Каков е тој фашизам? Употребата на мобилни се повеќе допринесува кон развивање на технолошка писменост. Во секоја анкета за развиеноста на употреба на современи технологии, задолжително постои оддел за мобилна телефонија. Во услови кога сакаме да бидеме „земја на информатичари“ училиштата сакаат да ги одземат алатките. Нека им служи на чест таа web 2.0 кастрација.

powered by performancing firefox