Последните неколку дена, има експлозија на дискусии во Веб 2.0 сферата околу правата на хомосексуалците (некогаш проширена и за бисексуалците и трансродовите личности) каде, нормално, се соочуваат оние кои се „За“ промоција на правата и оние кои се „Против“.
Киберкотле дојде до ексклузивниот водич кој го користат оние кои се „Против“. Ви го објавуваме делот посветен на „толеранција“:
Толеранција е термин кој педерите го користат за да се повикуваат на некои си тамо права. Меѓутоа, толеранција не е почитување на права. Толеранција е не-тепање на педерите се додека не ги гледаме и се додека се кријат. Бидете внимателни како го употребувате ова. Еве една ситуација:
Педерот: Ама на луѓето им се загарантирани некои права нели?
На ова најлесно се одговара со: И јас имам права. Јас ништо не ти правам. Но ти сакаш да ми ги прекршиш моите права и почнеш јавно да се љубиш со дечко ти.
На ова педерот може да ти одговори: Ама и ти се љубиш со девојка ти јавно, зошто јас да не можам со дечко ми?
Тука имате можност дополнително да ја дефокусирате дискусијата:
1. Бидејќи и јас имам права и неќам некој да ми мафта со својата сексуална ориентација; (овој одговор иако делува дека не поминува секогаш најдобро, неговото упорно повторување е добар начин како дискусијата да се вовлече во бесконечен круг)
2. Бидејќи, ради амбасадорите присутни во земјава не е модерно да се кажува вистината, дека е гнасно тоа што го прават и ќе горат во пеколот, многу добра стратегија е да се дефокусира темата и се спомене мало дете (машко дете е поефективно без разлика дали е синче или роднина). Било каков апел за општествена акција да се заштити нивната невиност секогаш го грее срцето на оние кои се согласуваат со вас. Реченици од типот „не сакам мојот син да гледа машки фатени за рака во парк“ е добар начин како да се воведе дискусијата во таква дигресија.
[...]
Многу е важно како да ја заокружите дискусијата и и дадете поширок општествен контекст. Сите знаеме дека најдобри другарчиња на педерите се наркоманите па според тоа употребувајте ги тие паралели. Добра реченица за крај секогаш содржи некаква желба за иднината, од типот:
„Ако немаме по што да се водиме кој знае кај ќе ни биде крајот. Не сакам Скопје да стане Амстердам“.
Можеби сега сме слободни, ослободени од страв и редовни замарања со против-пожарни вежби во Скопје, но дали тоа е поради тоа што некој одлучил дека тоа „непотребно замара“ или очигледно на никому не му е гајле за луѓето, посебно во масовни живеалишта, како студентските домови во Скопје на пример.
