Граѓаните на Скопје позитивно ја примија одлуката да им се врати калдрмата на градскиот плоштад. Се разбира, откако:

Добија брз трамвај и разработена мрежа;
Градските власти купија 5000 велосипеди;
Градската библиотека стана најголема на Балканот;
Универзитетот во Скопје стана едукативен центар на регионот;
Театрите во Скопје добија буџет да се реновираат и купат нова опрема;
Освен во „Рамстор“, „Фросина“ и „Кинотека“, филмовите се вратија на големите платна во „Центар“, „Култура“, „Напредок“, „Бамби“…;
Се изгради уште една концертна сала;
Градот го реши проблемот со депониите и почна да рециклира;
Градот почна да произведува енергија од ѓубрето што го собира;
Престана да има огромни загуби на вода во дистрибутивниот систем до граѓаните;
Наместо на споменици за минатото, парите ги троши на култура ориентирана кон иднината;
.
.
.

Да бидам јасен – повеќе ја сакам калдрмата од плочите, ама кога штетата е веќе направена, дајте малку осет за приоритети.