кибер котле

И тоа стигна на дневен ред - новата регулатива која ќе ја ограничи продажбата на алкохол. И повторно аргументацијата која ја слушам е површна и неприкладна. Таа се базира на спречување или борба со алкохолизмот. Но не се ограничува употребата на алкохол туку местата каде може да се купи. Таквите мерки имаат најголем ефект во богатење на оние кои имаат лиценци за продажба на алкохол, а збогатувањето е правопропорционално со часовите во денот во кои некој има право да продава алкохол. Така, рестораните и кафулињата ќе прават најмногу пари, па после нив одат клубовите. Малите маркети кои продаваат алкохол за оние кои не одат во кафуле, ресторан или ноќен клуб остануваат без пазар. Супермаркетите би имале слична продажба, доколку младите не се самоорганизираат па го купуваат својот алкохол пред 19 часот. Не гледам како овие мерки воопшто ја ограничуваат употребата на алкохолот, освен што оние кои сакаат нешто да пивнат, а немаат при рака, ќе мора да отидат во кафуле, по поскапи цени. Аха… да… а што со цигарите?

Косово е независно - тоа сите го знаеме. Неможам да сфатам што точно косоварите добиле, но јасно ми е дека ништо нема да изгубат со тоа што сега не се дел од Србија. Еуфоријата наскоро ќе згасне, а проблемите од секојдневниот живот, како на пример невработеноста ќе испливаат на површина. Обичниот народ нема да види многу аир од државата, која ќе се повлече пред налетот на економските проблеми, како што тоа се случи во Македонија и ќе се прогласи за ненадлежна за проблематиката.

Но во овие историски времиња за косоварите, Република Македонија се наоѓа во незгодна позиција. Признавањето на Косово е нешто што го налага прагмата но не принципите на меѓународното право. Следењето на државните интереси како императив е последица на таквата пракса. Но во исто време кога косовското прашање налага практични решенија, Републиката е соочена со проблемот на името - проблем кој сакаме принципиелно да се решава наместо да го прифатиме фактот дека можеби полесно би поминале ако се викаме сосема поинаку.

Така, во потрагата по принципите, властите на Републиката остануваат изгубени во политиката.

Мислам дека Би почна интересна дискусија со својот пост „Љубовта е слобода“. Сумирано, тезата на Би е дека постојат самонаречени либерали (и атеисти) кои се нетолерантни кон оние со друго мислење. За разлика од нив, вистинските верници се исполнети со толеранција.

Немам што да спорам на тезата, таа е евидентно точна. Авторитаризмот кон идеите и нетолеранцијата не се исклучиво деривати на религиозноста и постојат повеќе примери во кои секуларна организација на луѓе учествува во прогон на поинаквите.

Но тезата не пати само од генерализација (кој е инхерентен проблем на секоја теза), туку мислам дека местото на дебата може да се помести од ставот „има „либерали“ со двојни стандарди“ кон содржинска дебата за природата на толеранцијата и нејзиното сфаќање во контекст на верник и во контекст на либералниот атеист. Самиот поим толеранција може да се сфати како прифаќање на поинаквиот во поширока смисла, што значи прифаќање на: неговото постоење; артикулирање на неговото постоење; и манифестација на неговите идеи и активности.

Основната разлика, по мое мислење, е во мотивацијата за толеранција и доживување на поинаквиот.

За верниците, поинаквиот е оној кој не е дел од нивната религија или оној кој не е верник или може да биде некој грешник. „Добриот верник“ според упатствата на верата, во сите такви случаи треба да биде толерантен. Но мотивот за таквата толеранција во случајот на „добриот верник“ не е резултат на некаква елаборација на аргументи или прифаќање на некаква општествена состојба, туку на: 1) догмата од светите писма; 2) страв од пекол/џенем/лоша карма или љубов кон божеството.

За волја на вистината, ниту либерализмот не е имун на догмата, па значаен дел од новите теми на толеранцијата не се широко елаборирани и напротив - чисто догматски се сфаќаат. Меѓутоа, тоа не значи дека неможат да се елаборираат. Во таа смисла „либералниот атеист“ ја базира својата мотивација на елаборација, аргументација (и теорија) на тоа како треба да изгледа определено општество. Така, плурализмот претпоставува комплицирани процеси на усогласување на различни групи на луѓе. Овие процеси не се имуни на структурата на моќ во едно општество, но теоријата е дека општеството треба да се грижи за што поголем број на луѓе, а луѓето се различни. Тоа значи толеранција во либерална смисла. И либерализмот во различни општества значи различни нешта, но за мене либерализмот значи левица.

Најинтересен момент од дебатата е самото доживување на поинаквиот. Самата догма тука игра клучна улога. Поинаквиот никогаш неможе да има право. Хомосексуалците (на пример) можат и да бидат прифатени, но никогаш неможе да се одобри тоа што тие го прават. Толеранцијата, во овој контекст, добива форма на молење за спасение за другите. Тоа е најголемиот проблем на „добриот верник“ и од тоа тој не може да се спаси. За разлика од него „либерланиот атеист“ може да излезе од тој лавиринт иако општествените стереотипи се замки кои не можат да бидат игнорирани.

Што се однесува до „глупавите идеи и верувања“, лично сметам дека идеите и ставовите треба да се предизвикуваат, па дури и на моменти безобразно. Во една дебата, луѓето треба да застанат позади своите ставови и ги соочат со аргументи. Тоа се деловите од дискусијата кои треба да се вреднуваат за да со аргументи се реши определен проблем.

Организацијата во која работам - „Слободен софтвер Македонија“, повеќе од година дена во културниот центар Точка организира Сподели Кино. Во целото тоа време, откако Точка нема свој проектор, бевме принудени да се снаоѓаме и позајмуваме од пријатели. Но позајмувањето не секогаш ни гарантира дека проектор ќе најдеме и неколку пати настаните беа одложувани од тие причини.

Затоа, „Слободен софтвер Македонија“ се заложи да ги вложи сите пари кои ги има во купување проектор, но тие пари не се доволни. Отворивме страна каде луѓето би можеле да остават завет, колку пари сакаат да донираат, па кога ќе се собере сумата, ќе им пратиме мејл со упатства како да ги уплатат парите.

Настаните како Сподели Кино ги користиме за отворање на дискусија за теми кои мислиме дека имаат пошироко значење во 21. век па преку проекција на филмови, предавања и други видеа, се обидуваме да ги доближиме темите поврзани со слободна култура, a тоа најчесто значи крстосница помеѓу култура, политика, (нови) медиуми и технологија . Блог кој ги евидентира овие настани е Сподели знаење.

Јас заветував донација бидејќи мислам дека тоа што го работам заедно со колегите и заедницата на корисници на слободен софтвер има пошироко значење денес, во светот но и во Македонија.

Ме тагираше Гоце

Правилата:

* земи било каква книга во непосредна близина
* отвори на 123 страница, ако има
* јасно прочитај ги првите 5 реченици кои почнуваат на страната
* следните три, после петте, вкуцај ги на блог
* наведи го насловот и авторот на делото
* тагни следни 5 блогери

„… Не можам да гарантирам дека е вистина тоа што се случи подоцна, бидејќи сите тие настани би можеле да бидат и последица од перењето на мојот мозок, но магловито се сеќавам дека ме однесоа во една просторија во која Претседателот Џералд Форд се ракуваше со мене и ме праша дали би сакал да го придружувам на неговата турнеја низ земјата и, одвреме-навреме, да пукам во него, но внимавајќи при тоа секогаш да промашувам. Рече дека тоа ќе му даде шанса да се покаже како храбар човек и дека ќе го одвлече вниманието на јавноста од некои специфични проблеми со кои не бил способен да се справи. Бидејќи бев ужасно измачен, се согласив да направам се што ќе се побара од мене…“

Вуди Ален, Нежно… навистина нежно (Лошите времиња во кои живееме) Или-или 2006

Ги тагирам Игор, Новица, Дамјан, Владимир и Блуесенс.