Вчера бев да го гледам The Fountain и пак се повтори старата идиотштина на Скопскиот филмски фестивал. Филмот почнува, а вратата е уште отворена. Тоа значи дека влегува светлина, директно на платното со што се уништува дел од доживувањето. Вратата е отворена бидејќи луѓето доцнат без трошка совест.

За да биде приказната уште полоша, една мала група на оние кои доцнат, упорно сакаше да си седне на своите места откако филмот веќе почнал. Ама интересно е што, случајно, кога купував карти за филмот, забележав дека една девојка од групата „доцначи“ има акредитација. Значи човек, кој на еден или друг начин добил акредитација на филмски фестивал, веројатно има, или треба да има, поголема поврзаност со филмската уметност или културата на градот.

Епа сеа замислете си, како стојат работите, кога еден таков човек, од кој се бара барем основно познавање на бонтон во кино сала, доцни и пробува да си седне на своето притоа сметајќи му на цел ред позади на мира да го гледа филмот.