кибер котле

Новица забележил интересна разлика во изразувањето на државата во легалните документи денес и во бившата држава. Денес државниците ја потпишуваат својата функција во рамките на Република Македонија, додека во СФРЈ, државниците ја имале својата функција во рамките на Републиката (без името). Новица се прашува зошто е тоа така, па побара и од мене да го дадам моето мислење. Ќе му одговорам прашање по прашање, со мал вовед претходно.

Тоа што сакам да го расчистам за почеток е дека во сите посочени документи кои Новица ги дава за пример, јасно стои за која република се работи, без разлика дали е ставено и објаснето во заглавието на документот или во содржината на документот, па потпишувањето на целото име на републиката не е потребен услов за да е јасно за која држава се работи.

Се прашувам зошто е ова вака?

Едно од објаснувањата може да биде истакнување на името (во новата република) за да се „зацврсти“ националниот идентитет (не етнички сфатен туку политички). Идеолошки, претходниот режим имал задача да го преброди националниот идентитет, и да ја истакне „републиката“ пред „името“, кое ако нема територијално значење најчесто има национално. Реално, политичкиот систем на СФРЈ не работел баш на таквото замрзнување на националните идентитети (Југославија има баш чисто национално значење), но во формалните акти, можеби следеле некакви идеолошки упатства.

Дали е случајно?

Па иако претходниот одговор наведува да кажам „не“, сепак мислам дека е случајно. Факт е дека не е некаква исклучително интелектуална финта да ти текне ваков начин на зајакнување на националниот идентитет преку врзување на „името“ со „републиката“ во секоја пригода. Немам посебни аргументи ни за тезата ниту за антитезата, па ќе оставам ваков клифхенгер тип на одговор.

Дали има некакво поинакво значење кога ќе се каже Претседател на Републиката наместо Претседател на Република Македонија?

Па и нема поинакво значење во формална смисла, ако претходно во текстот е наведено и „името“. Смисловно, може да има разлика во значењето затоа што мислам дека кога не се употребува „името“, методолошки помалку прецизниот читател или слушател полесно ќе сфати дека се работи за „државата“ а не за „општеството“ или „земјата“.

дополнување: Мислам дека одделувањето на „република“ и користењето само на тој поим кога е јасно за која држава се работи, појасно покажува дека државата е само дел од општеството кое зафаќа определена територија и има право да се меша во само дел од јавната сфера (околу тоа каде се треба да има удел државата е една од главните дебати помеѓу левичарите и десничарите) а никако во приватната сфера. Тоа, во демократија која се развива, има позитивно влијание во развојот на политичката култура и сфаќањата за слободата.

Дали Република е поважен дел од Македонија во името Република Македонија?

Зависи од стојалиштето, што ти е важно и што ти е предмет на интерес. Некои држави од минатото ги паметиме поради тоа што биле републики, а некои поради името иако го менувале обликот на држава. Сите нив ги ословуваме по името, но Атина на пример, ја знаеме поради Републиката. Доколку не се јавела античката демократија и секуларната филозофија, Атина ќе била историска фуснота (а со тоа и многу други работи ќе беа фуснота - поедноставено кажано).

Затоа, релативно е што е важно. Мене ми е важна „републиката“, но факт е дека „републиката“ + „името“ = „целината“ ако зборуваме општо за држава а не за политичка теорија или идеолошки пристап.

Дали Македонија навистина е Република или само се вика Република Македонија?

Формално е република. Ги има сите обележја на тоа што го сметаме за современа Република. Но ако се повикаме на тоа што „република“ изворно значи, а тоа е „општо добро“ - одговорот сам се наметнува. Иако Република Македонија изгледа како „република“, се повеќе гледам дека таа не работи на тоа да биде „општо добро“ - нешто поради кое луѓето се откажале од дел од своите права. Лично преферирам одумирање на државата, но не на идејата дека е потребна заедница за да обезбеди општо добро.

Киберкотле, од извори блиски до Владата, дознава дека новата кампања на „Коалицијата на Желните за Слобода“, во борбата против тероризмот ќе го носи името:

Слобода за Иран! По стапките на Александар!

Ова доаѓа како благодарност за неуморните и искрени желби на нашата република да го извојува своето место во организациите за меѓународна безбедност на Северниот Атлантик.

Република Грција вложи протест поради злоупотреба на историјата, но лидерот на „Коалицијата на Желните за Слобода“ ги упати да се жалат во „Коалицијата на Оние кои се Заебаа и сеа Нема да имаат Нафта по Ефтини Цени“.

Блогерај упорно тврди дека не сум човек, иако капчата ја погодувам… Во неможност да му одговорам на Трибун за неговиот пост против петицијата „Не пиеме нафта“, мојот коментар го ставам како пост:

Ех… до каде може да те одведе денковистичкиот фетиш кон реализмот во политиката…

1. Тоа како ти ја претставуваш поделбата на реалисти и идеалисти е прилично проблематичен пристап и пред се едностран. Фактички, реалистите ја зборуваат приказната на посилниот, кому повеќе му одговараат практичните решенија (општо земено for the sake of argument) а идеалистите ја зборуваат приказната на послабиот чии интереси најчесто не се работите да се решаваат на база на моќ и сила. Дека ваквата поделба е апстрактна укажува фактот дека во ситуација на нарушување на status quo оние кои биле реалисти се повикуваат на правила, правда и вредности - најчестиот арсенал на идеалистите, а не на правилото на сила.

2. Прилично е апсурдно твоето повикување на некои општествени вредности, од каде произлегуваат поголемиот дел од правилата, правата, законите и сфаќањата за тоа што е правда, кога во исто време се ставаш на страна на практичните решенија, интереси, сила и моќ.

3. Застрашувачки е како ја резонираш опозицијата на status quo-то во нашето општество, посебно имајќи предвид дека си, на некој начин, политичар.

Прво, споредбата на идејата за повлекување на војниците од Ирак или отшрафување на Крстот со нацистичкото узурпирање на демократијата - теоретски е неодржливо. Развојот на демократијата во Македонија ќе има своја историска правилност и белези на приказните и искуствата на другите општества од минатото, но во свој контекст и неизолиран од средината. Ако е така како што ти тврдиш, тогаш немаме што да бараме во НАТО или ЕУ, бидејќи допрва не очекуваат диктаторите. Дополнително: Ваквото етикетирање на опозицијата на некоја идеја како узурпација на демократската или слободарска стабилизација на општеството е авторитарен став сам по себе. Повикувањето на воздржување од опозиција се додека не дојдат подобри времиња е реторика која често се среќава во налети на авторитаризам и тоталитаризам, а без да можам да референцирам, сигурен сум дека сум го слушнал Кастро како зборува на тој начин (во филмот на Оливер Стоун).

Второ, неумесно е идеи за мир или верска толеранција (или индиференција) да се споредуваат со нивната директна спротивност отелотворена во нацистите. Можеш да тврдиш дека идеите се глупави, но евидентно е дека носителите на иницијативите немаат узурпаторски позиции кон слободата и демократијата во Македонија.

А ако ирачка крв е условот за да во Македонија имаме слобода и демократија, тогаш веројатно нешто не е во ред со нашето општество. Ако мирот и стабилноста во нашата земја се купуваат толку далеку - на друг континент - тогаш имаме навистина голем проблем. Зошто на таков начин не го поставиш проблемот со безбедноста?

Пред неколку месеци им пратив писмо на претставниците на Криејтив Комонс во Македонија прашувајќи ги зошто ја одбрале најрестриктивната лиценца за нивниот сајт. Сметав дека тоа е лош пример за авторите кон кои се обраќаат. Одговор никогаш не добив, а во меѓувреме проверив дека само уште Малезија ја користи истата лиценца.

Но тоа дали јас добив одговор е помалку важно, тоа што е значајно дека лиценцата е променета. Не знам кога точно се случило - јас го видов тоа денес. Новата лиценца е најмалку рестриктивна, односно највеќе слободна од сите лиценци од палетата на Криејтив Комонс.

Честитки до Метаморфозис.

Видете ги народните претставници на државата Тексас.